Buddy Guy, Born To Play Guitar

Buddy Guy, Born To Play GuitarOp zijn nieuwe cd ‘Born To Play Guitar’ blijkt het vuur bij blues veteraan Buddy Guy weer flink opgelaaid te zijn. Het album, met wederom Tom Hambridge als producer, klinkt fris en eigentijds en is toch stevig geworteld in de blues traditie, waar hij overigens zelf als sinds de jaren vijftig deel van uitmaakt. Dit album klinkt weer een stuk geïnspireerder, dan zijn werk van de afgelopen jaren.

Hij heeft weer een aantal topmuzikanten om zich heen verzameld als Reese Wynans, Doyle Bramhall II, Billy Cox, de McKendree broers en de zussen McCrary en anderen. Natuurlijk zit Tom Hambridge weer echter het drumstel. Verder zijn er ook nog wat gasten te horen: Billy Gibbons, Kim Wilson, Joss Stone en Van Morrison.

De blues liefhebbers lopen hier regelmatig te mopperen, als er weer een blues challenge zit aan te komen, dat blues geen wedstrijd is maar een gevoel. Nou, Buddy Guy won in 1958 zijn eerste platencontract bij het Cobra label, door in een competitie mensen als Otis Rush en Magic Sam te verslaan. En nu, zevenenvijftig (!) jaar later, laat hij horen dat een beetje competitie hem geen kwaad heeft gedaan.

‘Born To Play Guitar’ is een goed album geworden, dat in een aantal nummers teruggrijpt naar de eenvoud van zijn beginjaren. Simpele begeleiding van gitaar, piano, bas en drums, waarbij Guy laat horen vocaal weinig ingeboet te hebben in de loop der jaren. Dit geldt voor de langzame blues nummers als de titelsong en de nummers “Back Up Mama” en “Come Back Muddy”. Het nummer “Wear It Out” is een stevige blues rocker geworden, niet in het minst door de bijdrage van ZZ Top’s Billy Gibbons. Kim Wilson’s harmonicaspel is te horen op Willie Dixon’s “Too Late” en shuffle “Kiss Me Quick”. “(Baby) You Got What It Takes” werd geschreven door Brook Benton en is een swingende mid-tempo blues met blazers, waarin Guy te horen is in duet met Joss Stone.

Heel fraai is ook het gospelachtige “Flesh & Bone”, opgedragen aan B.B. King. Fraai ingetogen slidespel, mooi dragend orgelspel en een vocale bijdrage van Van Morrison. Het album kent geen zwakke nummers en twaalf van de veertien songs zijn nieuw van de hand van, in verschillende combinaties, Buddy Guy, Tom Hambridge, Richard Fleming en Gary Nicholson. Sommige nummer hebben een autobiografische inslag, hoewel Guy er zelf niet aan meeschreef. Buddy Guy mag dan inmiddels bijna tachtig jaar oud zijn, hij is zeker nog niet versleten. Dit album zal hem ongetwijfeld minimaal weer een Grammy nominatie opleveren. (RCA Records)

Ton Kok Auteur