Onderhoudend avondje Junior Watson Band

Junior Watson BandNiXenMeer, Enschede, 14 oktober 2015. Afgelopen woensdag is er weer een goede reden om af te reizen naar altijd gezellige Enschedese NiXenMeer. Junior Watson komt daar met een band naartoe voor een eenmalig concert in Nederland.

Voor de liefhebbers van West Coast blues is Michael ‘Junior’ Watson een levende legende. Naast een aantal solo albums is hij bekend door de samenwerking met vrijwel alle grote blues mensen aan de Amerikaanse westkust. Hij is in totaal op, naar eigen zeggen, 168 cd’s te horen en vooral zijn samenwerkingen met Canned Heat, James Harman, William Clarke en Kim Wilson zijn ruim vertegenwoordigt in mijn cd kast. De laatste keer dat ik hem live aan het werk zag is al weer ruim twintig jaar geleden. Toen speelde hij in de band van Kim Wilson.

Ongeveer zestig bezoekers telt de NiXenMeer op deze doordeweekse avond. Voor mij enigszins teleurstellend, maar voor de club toch een van de best bezochte woensdagavonden daar. Behalve een aantal vaste bezoekers, zijn er opvallend veel bezoekers, die er toch een ritje van minimaal anderhalf uur op hadden zitten, waaronder veel muzikanten. A real musician’s musician, dat moge duidelijk zijn.

Om precies negen uur betreedt Junior Watson het podium, met in zijn kielzog zijn begeleiders, Kasper Vaernes (sax), Bill Troiani (bas) en Alex Pettersen (drums). Junior geeft direct veel zin te hebben in vooral het gitaarspelen en gaat van start met een aantal instrumentale nummers. Zeker tijdens de eerste nummers is het even schrikken als er enkele onzuivere noten tussendoor sluipen.

Junior Watson BandHij vertelt vervolgens dat hij op een avond wel meer dan honderd fouten maakt, omdat hij altijd dingen probeert die hij nooit eerder gedaan heeft en blijft experimenteren. Hier komt hij niet helemaal mee weg en hij gooit het later op de geleende gitaar, waarvan de bovenste frets te ver uit elkaar staan en de onderste te dicht op elkaar staan. Het zal wel.

Dit gezegd hebben laat hij daarna wel veel muzikale hoogstandjes horen en is soms onnavolgbaar en altijd onvoorspelbaar. Pas in het vierde nummer is hij als zanger te horen. Nu is hij vocaal niet op zijn sterkst, maar de prachtige slow blues ‘Dragnet Blues’ weet hij zeer overtuigend neer te zetten en voor de eerste van de avond komt er kippenvel op mijn armen.

De ritmesectie is minimalistisch en statisch te noemen, maar Bill Troiani staat wel retestrak te bassen en drummer Alex Pettersen mist geen slag. Ze vormen de perfecte ritmetandem voor een man als Watson, terwijl saxofonist Kasper Vaernes met soms wat gladde, maar soms ook scheurende solo’s voor de nodige variatie zorgt.

De tweede set start met het overbekende ‘Peter Gunn’. Ook hier veel instrumentaal werk, maar als hij weer voor de microfoon plaatst neemt, doe hij dat zeker niet onverdienstelijk. Nummers als ‘Something’s Wrong’ komt hij prima mee weg.

Junior Watson BandTussen de nummers door is Watson overigens wel zeer spraakzaam. Met anekdotes worden de meeste songs ingeleid en zelf wordt er af en toe een mop verteld. Af en toe iets teveel van het goede misschien, maar hij krijgt de lachers er wel mee op de hand en qua interactie met publiek is er niets mis mee. Hoogtepunt van de tweede set is voor mij de schitterende versie van Pee Wee Crayton’s ‘Blues After Hours’, dat op weergaloze wijze wordt neergezet.

Watson komt uiteraard niet weg zonder toegift. ‘If I Had A Genie’ wordt de eerste en met ‘When The Saints Go Marching In’ komt er een einde aan dit onderhoudende avondje.

Ondanks het zeker niet vlekkeloze gitaarspel en nummers als ‘Girl From Ipanema’, het Spotnicks nummer ‘Amapola’ of het eerder genoemde ‘When The Saints …’, die voor mij toch iets te ver van het West Coast blues gevoel afstaan, moet ik zeggen dat het de lange rit van de Randstad naar Twente meer dan waard is. Volgende keer moet hij wel zijn eigen gitaar meebrengen.

Tekst: Ton Kok / Foto’s + video: Jan van Eck

Ton Kok Auteur