Heather Nova, The Way It Feels

Heather Nova, The Way It FeelsHoewel de muziek van Heather Nova (Bermuda, 6 juli 1967) met woorden als ‘finesse’, ‘delicaat’, ‘verzorgd’, ‘poëtisch’ (haar teksten) en ‘betoverend’ (soms) gekenschetst kan worden, blijft die eerste indruk, ‘wat is het eigenlijk een tutje’, wat mij betreft immer aan haar kleven. Ook The Way It Feels, haar zevende album, brengt me niet op andere gedachten. Het was alweer enige tijd geleden dat een plaat van de feeërieke eilandbewoonster het licht zag. In 2011 verscheen 300 Days At Sea en daarna trad een zekere stilte rondom haar in. Ongetwijfeld is de opvoeding van haar zoon Sebastiaan (aan wie ze op The Way It Feels twee liedjes wijdt, Treehouse en Moon River Days) hier debet aan. Net zoals haar vastgelopen huwelijk. Er zijn recensenten en journalisten die The Way It Feels bestempelen tot het beste dat Nova, die eigenlijk Heather Allison Frith heet, het levenslicht deed zien. Ik zal ze niet tegenspreken, want liedjes als The Archeologist, voornoemde liedjes over haar zoon, het een treurende vriendin opbeurende Girl On The Mountain en het met een fraaie pedal steel aangelengde I’m Air, ze zijn allemaal te voorzien van de adjectieven waarmee deze recensie opende. Waar wringt er dan toch een klein schoentje? In de productie van Jay Clifford en Josh Kaler die hoewel deze onberispelijk en aangenaam aandoet, toch ook wat al te keurig kan worden genoemd. Dat ik dit hier schrijf en ook nog eens meen dat hetzelfde opgeld doet voor haar stem, het is allemaal slechts mening en persoonlijke opvatting, neemt u deze voor wat hen haar waard acht. Want ongeveer hier, zo tegen het einde van dit schrijven, heeft een nieuwe gedachte in mij postgevat. Nee, Heather Nova is voor mij niet “(…) an amazing amalgam of Joni Mitchell against a sonic background of The Velvet Underground.” zoals één recensent schreef. Maar enige verwantschap met de muziek van Lana Del Rey hoor ik ineens wél. De drie albums die de New Yorkse tot dusver maakte kan ik zeer waarderen. Het is dus niet uit te sluiten dat over enige tijd, bij het herlezen van deze recensie, door mij de woorden ‘tutje’, ‘al te keurig’ en ‘hetzelfde opgeld doet voor haar stem’ zullen worden verwijderd. (V2 Records)

Wim Boluijt Auteur