Gregory Page, Let’s Fall in Love Again

Gregory Page, Let’s Fall in Love AgainEen van de vele kwaliteiten van de Britse tv-serie The Singing Detective, een memorabele miniserie uit 1986, is het grensverleggende gebruik van muziek in de verhaallijnen. Hoofdpersonage Philip E. Marlow, een glansrol van acteur Michael Gambon, leidt door de medicijnen die hij slikt om een zware huidziekte te bestrijden aan hallucinaties waarin anderen én hijzelf plots in zingen uitbarsten. Dat schrijver Dennis Potter een liefhebber was van muziek uit de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw, maakte dat onterecht vergeten grootheden als Dick Haymes, de Mills Brothers en Anne Shelton nog eens prominent in de schijnwerpers werden geplaatst. Maar de liedjes die mij het meest wisten te bekoren, waren die van The Ink Spots, een zwart vocal harmony kwartet dat dreef op de onvergelijkelijke stem van Bill Kenny en de wonderlijke harmonieën van Charlie Fuqua, Deek Watson en Oriville ‘Hoppy’ Jones.

Die associatie ligt voor de hand als je ziet en hoort dat de Amerikaans-Ierse muzikant Gregory Page ervoor kiest om ‘I Don’t Want to Set the World on Fire’ te coveren op het door jazz, vroege rhythm and blues en doo-wop geïnspireerde Let’s Fall in Love Again, zijn nieuwste album – zijn vierde samenwerking met Jason Mraz. De versie van Page verschilt overigens maar weinig van wat de Ink Spots er in 1943 van maakten, zij het dat het stemgeluid van Bill Kenny niet te vergelijken is met dat van Page. Wat meteen opvalt, is de ambitieuze songkeuze van Page. Naast een aantal smaakvolle eigen nummers, waarvan vooral ‘That’s You’ mij bevalt, kiest hij voor monumentale songs als ‘More Than You Know’, ‘The Story of Love’, ‘I Can’t Give You Anything But Love’ en ‘When Youre Smiling’. Stuk voor stuk standards die al in hun definitieve vorm waren gegoten door respectievelijk Billy Hollyday, The Five Keys, Ella Fitzgerald en Dean Martin. Maar Gregory Page en zijn uitstekende begeleiders komen er niet alleen mee weg, hun versies blijven keurig rechtovereind, zónder de genoemde uitvoeringen naar de kroon te steken. Wat uiteraard helemaal niet hoeft.

Page zingt naar goede gewoonte ontspannen en met veel gevoel voor de juiste frasering en timing. Het lijkt hem wat dat betreft niet uit te maken of hij zijn jazz-, folk-, pop- of variétéjas aanheeft. Nog een mooie traditie is dat zijn begeleiders de tien nummers op dit album, inclusief de sfeervolle instrumentale afsluiter ‘Cup of Moonlight’, soepel en gepast inkleuren. Een speciale vermelding is in dit geval weggelegd voor Sky Ladd, die met zijn subtiele pianotoets een groot aandeel heeft in de geslaagde retrospectieve klankkleur van Let’s Fall in Love Again.