Tom Heyman, That Cool Blue Feeling

Tom Heyman, That Cool Blue FeelingWanneer de naam Tom Heyman valt, denk ik automatisch terug aan de jaren negentig. Het was die periode waarin hij als co-componist, sologitarist en co-zanger van Go To BLazes, uitstekende bijdragen leverde aan een handvol fraaie cd’s én aan de geweldige liveoptredens van deze Amerikaanse alt countryrockband uit Philadelphia. In 1997 was het helaas gedaan met de groep, waarna Heyman muzikaal zijn geluk vond in San Francisco. Als uitstekend gitarist en befaamd pedal steelspeler maakten (en maken) talrijke Bay Area-muzikanten in de studio of op het podium, grif van zijn diensten gebruik, onder wie Chuck Prophet. Van hem zelf verschenen er – mondjesmaat – gematigd enthousiast ontvangen albums: Boarding House Rules in 2000, Deliver Me in 2005 en de obscure live plaat Ballads, Blues and Union Dues in 2008.

Zo opwindend en energiek het repertoire van GTB was, zo ingetogen en donker is zijn solorepertoire. De titel alleen al van zijn recente album That Cool Blue Feeling, spreekt wat dat betreft boekdelen. Muzikaal gezien mag het hem voor de wind gaan, op persoonlijk vlak is er malaise. Nachtelijke escapades en relationele besognes zijn, kort samengevat, de onderwerpen in de overwegend desperate songteksten. En soms zijn die onverbloemd, zoals in het slotnummer Losers Like Me: “What if God hates losers like me, look at what you made me do, and if God hates losers like me, my troubles will never be trough.” Een ontboezeming die niet vrolijk stemt, indruk maakt het des te meer. De teksten mogen beklemmen, de tien liedjes ademen niettemin ruimte, dankzij de losse speelstijl en de rustige, open, warme productie van Mike Coykendall (voormalig aanvoerder van het prachtige bandje The Old Joe Clarks), en de mooie semi-akoestische instrumentaties door Coykendall op drums, percussie, bas, akoestisch gitaar en bij zang, Russel James Miller op drums, bas, piano, akoestisch gitaar, percussie en Paul Brainard (van Richmond Fontaine) in twee songs op pedal steel.

Heyman zelf bespeelt allerlei gitaren, orgel en zingt. Zijn tenor/baritonstem heeft weliswaar een enigszins beperkt bereik en klinkt soms wat onvast, maar dat maakt de kwetsbare sfeer van het album alleen maar indringender. Heel mooi en zeer aanbevolen. (Bohemian Neglect Recording Works)