Iain Morrison, Eas

Iain Morrison, EasWe hebben onze oren nog altijd vol aan The Bell That Never Rang van Lau dat zich zo langzamerhand voor ons als het mooiste folk-album van 2015 begint af te tekenen. Dat Eas van Iain Morrison zich zo langzamerhand met eenzelfde oordeel kan tooien, wil dus wel wat zeggen. Nou ja, in ons universum dan toch. We kenden de Schot niet. Noch zijn vader, de beroemde piper Iain M. Morrison (senior). Zes platen heeft hij gemaakt. Dat de op het Isle of Lewis geboren Morrison tijdens het spelen van Crash My Model Car in het kader van de zogeheten Transatlantic Sessions (5) Jerry Douglas en Bela Fleck aan zijn zijde mocht vinden, is bepaald veelzeggend. Wij hoorden het en waren diep onder de indruk. Hetzelfde geldt voor Eas. Volgens menig Schot met kijk op de zaak, is dit het beste album van Iain Morrison tot nog toe. Siubhal (dat ‘reis’ betekent), het even gedragen als diep in de Schotse folktraditie gewortelde eerste liedje van Eas, geeft deze Schotten recht van spreken. Die fluit! Ook prachtig is To The Sea. In Crackle horen we de stem van piper Allan McDonald. In Gaelic vertelt hij over verbondenheid tussen een vader en een zoon die is ontstaan door beider liefde voor traditionele muziek. Het schitterende You’re My Letting Go besluit Eas. Een prachtige stem heeft hij, die Iain Morrison. Het hier volgende liedje, Homeward, is niet op Eas te vinden. De muziek op Eas mag dan meer ingetogen zijn dan dit, wij geloven dat het de kracht van het werk van Iain Morrison meer dan recht doet. (Independent)

Wim Boluijt Auteur