Daniel Romano, If I’ve Only One Time Askin

Daniel Romano, If I've Only One Time AskinVeel is er de laatste paar jaar geschreven over de Retro-Country van de Canadees Daniel Romano. Zijn albums ‘Working for the Music man’ (2010), ‘Sleep beneath the willow’(2011) en ‘Come cry with me’ (2013) werden zeer goed onvangen door critici en muziekliefhebbers en dat zal met deze nieuweling ‘If I’ve only one time askin’’ niet anders zijn. Net als George Jones in de jaren 60 tot 80 van de vorige eeuw komt Romano met elf songs vol met duister hartezeer, gebed in heerlijke retro-country met hoofdrollen voor piano en pedal steel. Wat te denken van de volgende strofe: ‘There’s a cold, dark stare to my lover, and there’s a big black mark on my soul. There was a time we were lost in one another and now we’re lost in the part of letting go’ (‘Old fires die’). Daniel heeft op deze CD gekozen voor een soort ‘linking’ van de songs door de gaatjes tussen de nummers te vullen met muziek met o.m. strijkers. In de begeleiding horen we naast pedal steel, piano, gitaren, bas, drums ook incidenteel accordeon en strijkers.

Mooier nog dan zijn voorgangers is deze nieuweling. Jammer dat zijn live optreden op Take Root in september 2014 door een slechte geluidregie in het water viel. De man is gewoon heel erg goed in wat hij doet, hij brengt de retrosfeer met verve en het is volop genieten van zijn 10 eigen songs en één cover (‘Learning to do without me’ – een George Jones song uit 1984) vol met liefdesproblemen en de ellende die daaruit voortkomt. ‘I was suspicious about you, I had your love, the greatest love I ever knew. But you never took me in like I needed, I’d catch you cryin’ for no reason but the truth’ zingt hij op het volgens mij mooiste nummer van de CD, het walsje ‘The one that got away (came back today)’ (de ex van zijn vriendin komt terug en pikt haar weer in), waar hij besluit met ‘And if I asked myself truly if you ever loved me. Oh, the answer would kill me, so I’ll drink off the memory ‘til the wine leads me all the way through’.

Fred Schmale Auteur