Spencer Bohren, Seven Birds

Spencer Bohren, Seven BirdsOp de inmiddels 65 jarige Bohren lijkt de sleet nog niet op te zitten. Hij weet nog steeds prachtige muziek te combineren met mooie teksten. Zoals de titeltrack ‘Seven birds’, gebaseerd op een verhaal over groene papagaaien in New Orléans, waar het leven van in perspectief vanuit de vogels gezien wordt en daar een parallel is te zien met de mens. In “Mississippi Delta’ neemt hij je, met zowel tekst als muziek, mee op reis naar de delta, het zwoele en zompige is bijna tastbaar. Ook alledaagse dingen passeren de revue zoals in ‘The party’s over’, een beetje neerslachtig nummer, waar prachtig wordt verwoord over vrouwen die genoeg hebben van het oude leventje en een frisse herstart beginnen. En uit eigen ervaring verhaalt hij in ‘Disappearing nightly’ over de mooie en minder mooie kanten van het leven van de reizende muzikant. Ook mag ‘500 Miles’ niet onvermeld blijven waarin Spencer bij gestaan wordt door de prachtige stem van Aurora Nealand die daarnaast ook de accordeon bespeeld en dit alles tezamen tot een kippenvelnummer vormt, voor mij het mooiste nummer van de cd.

De kunst om een cd als deze te laten boeien, vergt ook wat van het muzikale gedeelte zonder daarbij af te leiden van de teksten. Daarin is Spencer Bohren met vlag en wimpel geslaagd met verschillende stijlen, een beetje country, rootsie, bluesy en rock waar nodig, geeft dit album een fijne body. Een verademing vergeleken met veel andere singer/songwriters waar de muziek bijzaak is en daardoor lang niet zo spannend als deze schijf. (Valve Records)

Jan van Eck Auteur