Eerste editie Sugar Mountain Festival rijp voor de tweede

Op de dag dat het Nederlands elftal een kansloze nederlaag leed tegen het fanatieke elftal van Turkije, vierde Paradiso haar eigen feest: de eerste editie van het Sugar Mountain Festival. De eerste bezoekers aan het festival werden in de entreehal opgewarmd met de vrolijke Americana-klanken van het Amsterdamse trio Leadbetters.

In de kleine zaal van Paradiso deed folky Ryley Walker de aftrap met een heerlijk jazzy spelende band. Het was mijn eerste ervaring met een concert van deze zo getalenteerde gitarist/zanger. Hij begon met 2 nieuwe nummers. Lang uitgesponnen tracks zoals die gebruikelijk waren in de zeventiger jaren. Denk vooral aan Tim Buckley. Een mooie bewerking volgt van het titelnummer van zijn nieuwe schijf Primrose Green. Ryley kan het ook in zijn eentje. Zonder band speelt hij fraaie covers van Tim Hardin’s If I Were A Carpenter en het liedje Cocaïne. Dit fantastische optreden is meteen het hoogtepunt van de avond.

The DeslondesThe Deslondes spelen een gedegen set van vooral country-liedjes. Het podium is sprankelend verlicht, maar dat vergoed niet het gemis aan dansers. De mannen uit New Orleans proberen wel het publiek aan het dansen te krijgen, maar tevergeefs ondanks de uitleg hoe de two-step werkt. Toch is het een leuke band getuige nummers als The Real Deal en Still Someone. De volgende keer maar in een kleinere intieme zaal.

Andy ShaufDe Canadese troubadour Andy Shauf is op het podium geen gezelligheidsdier. Hoeft van mij ook niet, want die verstilde liedjes spreken voor zichzelf. Maar het publiek dacht er anders over. Aan het einde van de set waren er nog zo’n 30 hardcore fans over. Onterecht, maar ik ben het publiek niet. Andy Shauf maakt mooie intieme popperige liedjes zoals Hometown Hero en Wendell Walker. Heerlijk melodierijk, zoals The Beatles. Op Take Root kan ik hem nog een keer zien, maar dan speelt ook een van mijn favoriete bandjes The Delines.

Frazey FordFrazey Ford maakt een succesvol toertje door Nederland. Dat kan ook niet anders als je zo’n lekkere grote band (o.a. twee blazers en keyboardspeler) achter je hebt staan. De albums die Frazey maakte met The Be Good Tanyas waren al van een wonderlijke schoonheid. Maar vorig jaar verraste Ford met een fantastisch soul rijk album Indian Ocean. Frazey Ford is de meest bekende naam van deze avond en dan is het niet verwonderlijk dat de grote zaal goed gevuld is. Hoogtepunt is de uitvoering van Three Golden Trees.

The Special TwentiesNa alle rustige luistermuziek was het wel eens tijd voor een portie pit. The Special Twenties brachten een bruisende ode aan de muziek van Doug Sahm onder het goedkeurend (?) oog van de Nederlandse Doug Sahm-kenner Ad Koekkoek. Deze gelegenheidsband met muzikanten als Tim Knol, Djurre de Haan, Melle Boersma en Jan The Lazyman brachten de toeschouwers terug naar die goede oude tijd van het Sir Douglas Quintet en Texas Tornadoes. Heerlijke songs als Mendocino, Hey Baby Que Paso, Goodbye San Francisco Hello Amsterdam, Dynamite Woman en Groover’s Paradise werden vol enthousiasme gespeeld. Het publiek in de kleine zaal ging helemaal uit zijn dak door deze spectaculaire show vol nostalgie.

Con BrioDe soul-formatie Con Brio had de pech om voor een half volle zaal te spelen. De ouderen hadden inmiddels Paradiso verlaten, maar de jongeren genoten van het soul spektakel. De zanger van Con Brio is een echte show master. Hij zweept het publiek op met zijn wilde danspasjes. De flinke band met twee blazers en een keyboardspeler speelde heel gedreven. Zij speelden veel eigen werk zoals het fantastische Never Be The Same.

Zo kwam er een eind aan de eerste editie van Sugar Mountain Festival. Ik hoop dat er volgend jaar weer een is, waarbij de organisatie er goed aan doet om meer afwisseling tussen rustige en rockende muziek te plannen.

Paul Jonker Auteur