Stevie Agnew & Hurricane Road, Bad Blood & Whiskey

Stevie Agnew & Hurricane Road, Bad Blood & WhiskeyAls je fervent Nazareth fan bent, valt je de naam Agnew gelijk op. Inderdaad blijkt dit een zoon van Nazareth’s bassist Pete Agnew te zijn, waar tevens zijn broer Lee de drums beroerd na de dood van Darrell Sweet. De muziek is hem dus thuis met de paplepel ingegoten. Maar daarmee zijn wij er nog niet want ook broer Chris speelt bas (the Rezillos) en nu dus ook in Stevie zijn band. Waar Nazareth bekend staat om de hardrock daar gooit Stevie met zijn band het over een andere boeg, americana met soms een scheutje rock.

Alle nummers komen van de hand van Stevie (zang, akoestisch, slide gitaar, bluesharp) en Chris Smith (drums, bas, bohdran, cahon, percussie). Verder bestaat de band uit Jimmy Anderson (dobro, akoestisch, elektrisch gitaar), Lesley Thompson (viool), Elaine Shorthouse (piano, achtergrond zang) en Ali Bell (zang). Daar naast zijn er nog een zestal gastmuzikanten aanwezig.

Wat direct opvalt is de stem van Stevie, het had de zoon van Dan McCafferty (zanger Nazareth) kunnen zijn. De heze/raspende stem ligt overigens bijzonder fijn in het gehoor. De nummers zijn zeer gevarieerd mede door het aantal muzikanten en evenzoveel instrumenten. En ondanks deze variëteit liggen de songs qua sfeer dicht bij elkaar, een warme soms wat donkere sound. Waar bij anderen de viool mij nog wel eens begint te irriteren is dat hier niet het geval, het is allemaal heel gedoseerd. Met het gebruik van de viool, fluit en uilleann pipes* valt er soms ook een prachtige deken van de schotse hooglanden over de nummers, ietwat mystiek maar o zo mooi. Zo nu en dan is het wat steviger met een grommende bas en een fijn partijtje bluesharp, goed voor de afwisseling. Met dit album kunnen Stevie en zijn band ook hier wel eens definitief naam maken.

*uilleannn pipes: Ierse doedelzak, welke niet met de mond wordt opgeblazen, maar al zittend wordt met ellebogenwerk de lucht in de zak gepompt. (Skimmin’ Stone Records)

Jan van Eck Auteur