Alectro, School Of Desire

Alectro, School Of DesireIk moet bekennen dat bij de namen van de Alectro-kern Steve Kirkman en Jeff Eyrich geen lichtje ging branden. Toch zijn ze allebei al decennia in de muziek actief. Als producer (voornamelijk Eyrich), studiomuzikant en podiumbegeleider hebben beiden ruimschoots hun sporen verdiend. Eigen solorepertoire echter is er niet of nauwelijks. Kirkman maakt jarengeleden een paar platen (Searcher 2001 en Roads 2007), Eyrich drijft samen met een compagnon een jazzlabel (BePop Records) en speelt in een jazzy popformatie. Solowerk van hem is niet te vinden.

Wonderlijk dat het duo niet eerder de handen ineensloeg, want hun debuut School of Desire is een verrassend mooie plaat. Analoog opgenomen in Kirkman’s studio in New York, hun beider woonplaats, verbeelden veel van de elf liedjes de vurige entourage van spaghetti westerns.

Het prachtige openingsnummer The Debt noopt meteen al tot de onontkoombare vergelijking met het werk van Ennio Morricone. Al gaat die vergelijking ook wel op voor Calexico, vooral door het gloeiend mooie saxofoonspel van Tim Ouimette. In het titelnummer en Fork in the Road rocken de (slide) gitaren broeierig in strak draftempo. Losjes gespeeld, in een gospelachtig sfeertje horen we heel aantrekkelijke rockabilly-twang in Woody Guthrie’s nummer Hard Travelin’. Shining Stars, gedompeld in een felle, trillende gitaarsound, bevat de krachtig gezongen boodschap: “If you want consolation, you can’t get that in the dark. But if you want revelation, you gotta see the Shining Star”. Op de zachte surf-twang van het instrumentale Sunset at County Line dommel ik fijn weg en sluimer nog wat door op de kalme melodielijnen, heldere gitaren en ontspannen zang in Cross and the Switchblade. Het oneindig veel gecoverde Tobacco Road van John D. Loudermilk krijgt een JJ Cale laid-back behandeling, refererend aan diens Crazy Mama. Mooi gedaan, tikje overbodig. Take Me to the Highway is een metaforisch getinte song met vrijheid als thema: niet de (eind)bestemming, maar het onderweg-zijn doet ertoe. Om (levens) kracht te houden dient de ziel tijdig gelaafd. Met whisky als water natuurlijk, zoals in Whiskey Water duidelijk wordt. Het passend slotakkoord is voor Sunrise at Faria, een kort instrumentaaltje in spaghettistijl. (Blue Rose Records)