Arooj Aftab, Bird Under Water

Arooj Aftab, Bird Under WaterSijpelmuziek. Geschonken tot een plas die zich langzaam om de voeten vormt en bij neerblikken het lichaam weerspiegelt. Arooj Aftab is een jonge Pakistaanse die aan het befaamde Berklee College of Music in Boston studeerde. Op een gegeven moment tijgt ze naar New York en het is daar dat haar debuutalbum Bird Under Water gestalte krijgt. Ze luistert in die dagen veel naar thumris (een Noord-Indiase vorm van zingen, verwant aan soefi-muziek maar in die zin daarvan verschillend dat de Islam-elementen zijn vervangen door beschrijvingen van de liefde van de Hindoegod Krishna voor Radha) van Begum Akhtar. De herhaling, die in deze muziek telkens anders klinkt zonder het karakter van het origineel geweld aan te doen, doet haar denken aan de muziek van Erik Satie. En zo weet ze Westers minimalisme verbonden met wat ze ‘Sufi stuff’ noemt. Samen met haar werkelijk fenomenale band (let vooral op gitarist Bhrigu Sahni en accordeonist Magda Giannikou) vertrouwt ze vijf prachtige stukken aan de plaat toe.

Mogelijk steken nu bij de modale lezer twee bezwaren de kop op. Is dit niet Islamtopzwaar? Een godsdienst met een pr-probleem roept immers veel (onterechte én terechte) kritiek op. Sowieso, God en Nederland, ligt dat elkaar nog wel? Volgens Aftab gaat haar op oude teksten gebaseerde soefipoëzie vooral over afstand, tijd en reizen en heeft het allemaal weinig van doen met God. En wat als het wél over God ging? Ook dat kan immers prachtige muziek opleveren? Wij noemen u Music From Iraq – Babylonian Fingers (2015) van Ahmed Mukhtar.

Dan het andere bezwaar. Wat moet een ‘countrymuziekliefhebber’ (hupsakee, allemaal over één kam, met dezelfde middenscheiding, maar dat deden we met de ‘Islamvraag’ ook) met deze muziek? Eerlijk? Ik vroeg me een dag voor het schrijven van deze recensie nog af wat onze Cafébezoekers zullen vinden van de fantastische nieuwe cd van Joe Satriani (Shockwave Supernova)? Het is het soort vraag die wij hier natuurlijk wel vaker stellen. Het nieuwe album van Titus Andronicus? Het nieuwe album van Low? Het nieuwe album van Locrian? Het nieuwe album van Lau? Allemaal, net als die Joe Satriani, van harte aanbevolen.

Echter, we dwalen af, want wat is het antwoord op de laatst gestelde vraag? De trompet in Lullaby die herinneringen aan Calexico oproept? De prachtige melodieën van voornoemde accordeon die Engelse folk (The Gloaming vooral) in gedachten brengt? De prachtige productie van Aftab zelf, gelaagd, elektronisch verfijnd en qua subtiliteit en smaak nauwelijks onderdoend voor het werk van Daniel Lanois? En zingt ze niet schoon, deze Arooj Aftab?! (Independent)

Wim Boluijt Auteur