Audrey Auld, Hey Warden

Audrey Auld, Hey WardenDe goedlachse Audrey Auld is geboren en getogen in de bush van Tasmania, maar ze woont al meer dan 10 jaar in de USA, momenteel weer in Californië. Haar muzikale carrière start in Australië in de traditionele country stijl van Hank Williams in 1997. Het is grappig om te constateren dat ook Audrey haar inspiratie op haar nieuwe CD in het gevangenisleven zoekt. In 2007 trad ze op in de bekende San Quentin gevangenis in Californië (in de voetsporen van Cash, dus), waarna ze hierin tot 2013 songwriting workshops deed met de gevangenen..

Haar nieuwe CD, ‘Hey warden’, bevat naast drie eigen songs ook vijf songs die ze met de inmates van de San Quentin gevangenis schreef, waarbij ze zelf de afronding verzorgde, dus ze maakte de muziek bij de teksten van de gevangenen. Ze nam ze op voordat ze van Nashville terugging naar Californië. In de begeleiding horen we naast Kenny Vaughan op gitaren Dennis Wage op piano en keys, Ralph Friedrichsen op bas, Jeffrey Perkins op drums en Eamon McLaughlin op viool. In ‘Hey warden’ zingt vrijwel de hele band mee en zelfs ook Audrey’s echtgenoot Mez Mezera (ooit liet hij zijn enorme flipflops onder het bed staan nadat ze bij mij hadden overnacht). Een fragment uit de lyrics van dit nummer: ‘Hey, hey warden, can I borrow your Phone? I’m gonna tell my baby I’m sorry she’s alone. And tell my mama to be strong and that I won’t be coming home’. Aangrijpend is het nummer ‘Sunshine’, door Audrey geschreven nadat Audrey een slechte diagnose kreeg te horen: ‘Don’t look at me like that, like you’re sorry. I can see the hurt in your eyes. Don’t stroke my arm like that and say sorry. If ignorance is bliss, wisdom gets you high, if you’re sorry for me, then I’m sorry for you. Cause We all go out the same, just look at me and tell me you love me. We are here like the sunshine, here like the rain’. Meest opvallende song is ‘Oh love’, gebed in een zoete viool, maar met in rapvorm tussendoor de gevoelens over liefde van de inmates.

De muziek is minder country-getint dan in de voorganger ‘Tonk’ (2013), maar de afwisseling van stijlen doet het goed. Een heel sympathieke CD, het gevolg van een zeer sympathiek project. (Reckless Records)

Helaas ontvingen wij op 10 augustus het trieste bericht dat Audrey Auld op 9 augustus, op eenenvijftigjarige leeftijd was overleden. Hebben overwogen deze recensie uit respect niet te plaatsen. Hoe gek het ook mag klinken uit respect voor de persoonlijke vriendschap die de Fred had met Audrey hebben wij toch besloten deze recensie juist nu te plaatsen. RIP God Bless, we love you, Audrey Auld!

Fred Schmale Auteur