Sean Taylor, The Only Good Addiction Is Love

Sean Taylor, The Only Good Addiction Is LoveHé er staat weer een nieuwe Sean Taylor in de schappen. Ik kijk erna en weet dat we in deze kroeg Chase The Night (2013) en Love Against Death uit 2011 al eerder besproken hebben. De CD opent met de titeltrack The Only Good Addiction Is Love. Ja Wim, Taylor is een hese, niet van een lichte theatraliteit gespeende fluisterzanger. Het liedje Bad Light begint veel belovend. Het komt niet echt op gang maar blijft hangen als de klere. Rothko, heerlijk loom en easy listening. Het heeft niet veel om het lijf, maar ik lust hier wel pap van. Hoe eerlijk kan muziek klinken? Laat Flesh And Mind eens op je inwerken. Deze jongen begint steeds meer op een moderne versie van Nils Lofgren te lijken. Luister maar eens naar diens Acoustic Live album uit 1997. Live, nu we het woord toch in de mond genomen hebben, dit album klinkt zo. “What you hear is what you get” moet producer Mark Hallman, andermaal gedacht hebben. Observerende songs als We Can Burn en Moma komen onkreukbaar uit de verf. Aangekomen bij het prijsnummertje op deze plaat, Desolation Angels. Jack Kerouac’s psychologische strijd en toenemende ontevredenheid over het boeddhisme krijgt van Taylor een eigen gezicht. Prachtig!

Nee Wim, de teksten op dit mooie album hebben weldegelijk iets om het lijf. En ja, het voelt alsof Sean Taylor zijn debuutalbum aflevert. The Only Good Addiction Is Love is een goede plaat waar de rek flink in zit. Details zoals instrumentatiekeuze en liedjes indeling vallen echt op naar mate je de CD meerdere malen afspeelt. Samengevat Sean Taylor ontwikkeld zichzelf. Waar het eindigt mag Jozef weten, een ding is zeker Taylor moet je echt live gaan zien als hij bij jouw in de buurt komt. (Independent)

  • 03 oktober, Nederweert – Theaterboerderij Boeket
  • 04 oktober, Frieschepalen – Ma Kelly’s
  • 25 oktober, Cuijk – Schouwburg (supporting Eric Bibb)
  • 06 november, Den Bosch – W2 (supporting The Delta Saints)

Jan Janssen Auteur