Richard Thompson, Still

Richard Thompson, StillEnige scepsis was mij niet vreemd. Richard Thompson die de productie van zijn nieuwe album in de handen van Jeff Tweedy gaf? Uitgezonderd de eerste twee platen kreeg het werk van Wilco, de band van Tweedy, in mijn ogen altijd net wat teveel lof toegezwaaid. Yankee Foxtrot Hotel (2002)? Op zijn hoogst levert dit album enig vermaak. Het is me té gestileerd, op het neurotische af op orde gebracht. Dat gezegd zijnde, spelen kunnen Tweedy en zijn mannen natuurlijk wel. En al gaat het hier niet zozeer om de muzikant Tweedy maar om de producer, het euvel van de keurigheid blijft. De laatste platen van Mavis Staples staan dan ook, in tegenstelling tot het werk van The Staple Singers, niet in mijn kast.

By the way, en geheel terzijde. Is het u opgevallen dat bij de besprekingen van het onlangs door Tweedy vormgegeven, postuum verschenen album van Pops Staples (Don’t Lose This, 2015) niemand ook maar een letter schreef over Staples prachtige Peace To The Neighborhood (1992)? Met Mavis. Maar ook Jackson Brown, Bonnie Raitt, Ry Cooder, Terry Evans, Willie Greene en Jim Keltner. Ons dunkt, zeggen mijn oren.

Dat ik vind dat Still verrassend goed en puntig klinkt, kan dan ook maar twee, elkaar uitsluitende, dingen betekenen. Of Thompson heeft Tweedy boven zichzelf doen uitstijgen, óf mijn oordeel over de werken van Tweedy dient met een korrel zout te worden genomen. Het laatste kan, met het oog op La condition humaine als het meest waarschijnlijke worden gezien. Temeer daar ik, in mijn recente recensie van Thompsons Acoustic Classics (2014) http://www.realrootscafe.com/?s=richard+thompson in de lijst van belangrijke Thompson-albums verzuimde om The Old Kit Bag (2003) te vermelden.

Twaalf liedjes bevat Still, zoals de Engelsen het zo mooi zeggen the sixteenth solo studio album. Elf zijn er prachtig. Het laatste, wanneer Thompson over zijn ‘guitar heroes’ zingt (en deze naspeelt) is wat klef en sentimenteel. Les Paul en Django Reinhardt in het zonnetje zetten is nobel maar hier kleeft er teveel ‘oude man kijkt terug op de gitaristen van zijn jeugd en pinkt zowaar bijna een traantje weg’ aan. Opnieuw, het is niet uitgesloten dat ik er helemaal naast zit. Still is een prachtige plaat. Thompson heeft met Michael Jerome (drums) en Taras Prodaniuk (bass) een ritmesectie van heb ik jou daar in huis. En zijn gitaarspel kan gelden als het beste dat Engeland in de latere helft van de twintigste eeuw heeft voortgebracht. Als geen ander beheerst hij de kunst om, zoals Huub op 2 april 2013 in zijn recensie van Electric schreef, om folkmuziek op een rock ‘n’ roll manier te spelen. Ook liedjes schrijven kan hij nog altijd als de beste. Dat de verrassing er inmiddels af is, mag geen verrassing heten. Al weet je het met muzikanten van dit kaliber nooit. Zesenzestig is hij nu. Kijken of u nog een Still in u hebt in het eerste jaar van uw officiële pensioen. (Proper)

Wim Boluijt Auteur