My Morning Jacket, The Waterfall

My Morning Jacket, The WaterfallDe falset die Jim James liet horen in Evil Urges, het eerste liedje van het gelijknamige album van My Morning Jacket uit 2008, was menigeen een doorn in het oor. De messen werden geslepen en My Morning Jacket kreeg voor het eerst de wind van voren. Tot dan toe ging het van een leien dakje voor de band uit Louisville, Kentucky. Niet in de laatste plaats door de prachtige stem van de eerder genoemde Jim James. The ingetogen albums The Tennessee Fire (1999) en At Dawn (2001) waren goed, maar nog beter werd het met It Still Moves (2003) en Z (2005). Het door John Leckie geproduceerde Z wordt door menigeen nog altijd als het beste gezien dat deze band heeft voortgebracht. Eerlijk is eerlijk, ik liet me een beetje meeslepen door het gebrom dat Evil Urges opleverde en liet de band vervolgens links liggen. Circuital (2011)? Nee mijnheer. Regions of Light and Sound of God (2013) van Jim James? Ook niet mijnheer.

De afgelopen weken luisterde ik veel naar The Waterfall, het nieuwe album van ‘de ochtendjassen’ zoals ze hier in huis sinds jaar en dag liefkozend worden genoemd. Een plaat die wat terugwijkt wanneer je naderbij komt. Die schuilt als er aandacht op gevestigd wordt. Eerder een hoek van de kamer opzoekt dan het midden. Net doen alsof je niet luistert, is dan het devies. En zie, wanneer The Waterfall zich onbespied waarde, gaf deze steeds meer van zichzelf prijs. De altijd wat raadselachtige teksten van James bijvoorbeeld, die hier zingt over het gedachte-experiment om een waterval de omgekeerde kant op te laten stromen. Geloof nu maar, zingt hij in Believe (Nobody Knows), want niemand kent ware zekerheid. Gelovige materialisten zullen er de kriebels van krijgen en dat is wel een beetje te begrijpen want soms zet James zijn pantheïstische mystiek wel heel erg dik in de verf. En is bovendien zijn woordkeus niet altijd poëtisch fijnzinnig, al doet hij je nooit aan zijn oprechte bedoelingen twijfelen. Het werkelijk prachtige tweede liedje, Compound Fracture (die toetsen!) zorgt ervoor dat dergelijke gedachten al snel als niet-relevant meer worden gezien. Door de plaat de plaat te laten en ogenschijnlijk in andere bezigheden op te gaan dan het beluisteren van The Waterfall, ging het album zich steeds beter op zijn gemak voelen. Begrijp je meisje, het is voorbij?! Dat is de strekking van het prachtige Get The Point. Het rockende Big Decisions is vintage My Morning Jacket en laat nog maar eens horen dat de mengeling van countryrock, progressieve hardrock en psych-soul van deze band even tijdloos als uniek is

Ik heb Evil Urges nog eens opgezet. Het album was veel beter dan ik dacht. Waar waren mijn oren in 2008? En Librarian moet wel het mooiste liedje over een bibliothecaresse ooit zijn. Zal ik een nieuwe steen des aanstoots in de muziekvijver gooien? De intro van het laatste liedje, Tropics (Erase Traces) klinkt als Yes anno 1971. Prachtig! (Capitol Records)

Wim Boluijt Auteur