The Great Dictators, Killers

The Great Dictators, KillersAf en toe krijg ik vreemd muzikaal voedsel op mijn bordje geschept… Wat kan ik mij hierbij voorstellen? The Great Dictators, een rockband uit Kopenhagen, in de zomer van 2011 opgericht door hun singer-songwriter Dragut Lugalzagosi. Overige leden zijn Jakob Lundorff en Mikkel Balle, op deze CD ‘Killers’ doen nog drie andere muzikanten mee.

In 2012 brachten zij drie EP’s uit: ‘When I Waltz’ (januari), ‘Horrorscopes’ (juni) en ‘Someday, Nothing Will Happen’ (december). Blijkbaar hadden zij inspiratie in overvloed, want al in februari van het daaropvolgende jaar verscheen de eerste volledige CD ‘Liars’ en nu is er dus deze: ‘Killers’. De eerste single is het nummer “Strange Ways”, dat gelijk waarschuwingsstickers opgeplakt krijgt, o.a. voor gebruik van het F-woord. In de animated video figureert Vladimir Putin samen met zanger Dragut.

The Great Dictators beroemen zich op hun ongebruikelijke, originele geluid, dat ze omschrijven als een mix van Americana en Noordelijke melancholie, met grootse emoties en vreemdsoortige instrumenten. De genoemde zingende zaag is aanwezig, maar banjo, autoharp en mandoline hoor ik niet echt vaak voorbijkomen. Een piano, trompet en fraaie koortjes vallen hier wel op en dan is er natuurlijk nog de gewone basis van gitaren, bas en drums. Ja, de weidse donkere arrangementen, die we overigens wel vaker aantreffen bij Scandinavische rockbands, zijn over het algemeen erg mooi, knap opgebouwd ook en zeer genietbaar – in het vervreemdende instrumentale titelstuk bijvoorbeeld. Dragut’s stem wordt geprezen als ‘opvallend, diep en intens’, hij klinkt inderdaad heel aangenaam.

Wat de teksten betreft (ik ga op het gehoor af, omdat ze nergens na te lezen zijn), krijg ik de indruk dat er behoorlijk tegen religieuze opvoeding (“Your church is not my church”) en politiek aangeschopt wordt, dan wil de muziek ook nog weleens venijnig fel en dreigend worden. Vrijheid van meningsuiting, natuurlijk, maar dit is niet helemaal mijn ding. Ik voel soms een zekere vijandigheid, die mij een ongemakkelijk gevoel geeft. Al stellen positieve oproepen als “Let’s all just get along” en “Try to make friends with your past” mij dan weer enigszins gerust.

Ik kijk nog even op FaceBook en daar zie ik dat een paar rijk getatoeëerde bandleden hun bloederige handen wassen in de keuken. Wat is daar in vredesnaam gebeurd met Kerst? Verderop staat dan weer een foto met twee schattige hondjes: ‘We wanna be your dawgs’. Tegenstrijdigheid alom! Voor wie er weg mee weet…

Johanna Bodde Auteur