Rocky Votolato, Hospital Handshakes

Rocky Votolato, Hospital HandshakesEr zitten twee mannen in een studio. De ene heeft zojuist de laatste gitaarpartijen ingespeeld voor de band die hij gaat verlaten. De andere is voorzichtig nieuwe wegen aan het verkennen. Na een periode van tegenslag en trauma (dat woord neemt hij in de mond, ‘trauma’) begon de liedjesbron weer te stromen. Oude vrienden zijn het, Chris Walla en Rocky Votolato. Walla maakt sinds 1997deel uit van Death Cab for Cutie. In 2014 niet meer. Kintsugi (2015) is een prachtig album, zoveel is zeker.

Terug naar die studio in Seattle. De beide vrienden werken aan het achtste album van Rocky Votolato. Na het zevende, Television of Saints (2012) stootte Votolato dus zijn neus. In existentiële zin, welteverstaan. Hospital Handshakes zal hij de nieuwe plaat noemen.

Ziekenhuis,
Wiekensuis,
Dood en waanzin,
kind aan huis.
Zonder aanzien
des persoons
leggen w’ons,
iets doodgewoons,
naakt en broos
te vondeling
in twee witte handen,

Dichtte ooit Gerrit Achterberg (uit Hoonte, 1949). Net zoals deze regels (Uit Blauwzuur, 1969).

En de hoop is een krijtwit kind, dat lacht
tegen den rover, die het slacht.

Het gaat weer goed met de man die ooit met zijn broer in Waxwing speelde. Indie rock. Met wat punk erdoorheen. De teksten van de elf liedjes op Hospital Shakes zijn donker, schetsmatig. En hoopvol. Water is een metafoor. Het kookt. Het zingt op rotsen en onder bruggen. Het is een vloed die schoon wast. Een rusteloze zee. Votolato legt zich er niet bij neer, bij het onheil. Hij vindt troost bij de Perzische soefi-meester uit de dertiende eeuw, Rūmī. Voelt verzet als vuurwerkpiloten die hun explosie tegemoet vliegen. De patiënt heeft geen geduld meer.

It’s time to white-knuckle this shit.

Zeker, gekte en liefde, ze lijken veel op elkaar (zou hij Plato gelezen hebben?). Maar de rivier (daar is het water weer) zal ons allemaal naar de eindstreep meevoeren.

One day we’ll be on the other side.

Daar in die studio laten de ze drummer Andy Lum (Craft Spells/My Goodness) spelen. Hij slaat de liedjes erdoorheen. Zijn rol in Boxcutter is groot. En in de andere liedjes nauwelijks minder. Cody Votolato speelt elektrische gitaar. Ook hij laat Boxcutter zingen. Ook Casy Foubert en Eric Corson (bas) spelen dat het een lust is. En Chris Walla? Af en toe voegt hij toetsen toe.

Toen verliet de plaat de studie en bezocht mijn huis. Ik speelde Hospital Shakes af. Rocky Votolato? Ik ken de hoezen van zijn cd’s van Undertow, het muzieklabel waar ik albums van Dolly Varden kocht. Zijn muziek had ik nooit eerder gehoord. Aanvankelijk haalde ik dan ook de schouders op. Mooi hoor, maar misschien iets teveel pop? Te glad? Gelijkenis met de muziek van Death Cab for Cutie, toch een beetje? Langzaam maar zeker leerde ik Rocky Votolato kennen. Begonnen zijn teksten te spreken van een verandering die hij nauwelijks in woorden weet te vatten. Bleek de productie van Chris Walla het predikaat ‘onberispelijk’ te verdienen. Vormden de liedjes zich tot kleine verhalen. Begon ik mee te zingen. Links en rechts hoorde ik Vigilantes of Love en John Mellencamp. Winterpills, ook.

En ook, wat zingt Alexandera Niedzialkowski mooi. Vanzelfsprekend, in dat prachtige Hospital Handshakes. Een liedje dat zichzelf zingt als de cd gewoon in de kast staat. (Glitterhouse Records)

Naschrift. Er is een nieuwe ep van Rocky Votolato en Chuck Ragan. Kindred Spirits heet deze ep, die drie liedjes van Votolato en, aan de andere zijde in geval van vinyl, drie liedjes van Ragan bevat. Over de laatste gesproken: luister eens naar zijn laatste album Till Midnight. Sterk werk.

Wim Boluijt Auteur