Lyal Strickland, Balanced on Barbed Wire

Lyal Strickland, Balanced on Barbed WireWe schrijven 2009. Dat jaar zal Lyal Strickland aan de universiteit van Springfield, Missouri een graad in film gaan behalen, totdat hij totaal onverwacht erfgenaam blijkt van een boerderij in het dorpje Buffalo, Missouri, gekocht in 1944 door zijn overgrootouders. Wat ermee te doen? Verkopen en afstuderen of opknappen en boer worden. Het wordt het laatste. Hij schoolt zich door zelfstudie, werkt zich een slag in de rondte om de verwaarloosde toestand op te knappen, vormt een door de plaatselijke slager zeer gewilde gras- veestapel en zet zijn dan nog tamelijk prille carrière als folkrock/singer-songwriter, tussen de bedrijven door, gewoon voort. Gewoon? Nee, niet bepaald, want het is voortdurend passen en meten het juiste evenwicht te vinden in beide tijdrovende en inspannende passies van boer en singer-songwriter en bovenal erin te blijven geloven.

De nummers op Balanced on Barbed Wire zijn reflecties op zijn intense manier van leven. Economische tegenslag, worstelen met de liefde, de impact van het wonen in een kleine gemeenschap in de Ozark Mountains en zeker ook de zonnige kant ervan, zijn zoal de onderwerpen. Met al een paar albums op zijn naam voelt deze laatste plaat, volgens hem zelf, als zijn eerste en zijn beste. Ik neem het graag aan. Beter dan de dertien liedjes op dit album kan eigenlijk niet, want ze zijn stuk voor stuk van hoge kwaliteit. Americana en folkrock van de beste soort: oorspronkelijk, ongedwongen, toegankelijk, met een geweldig gevoel voor pakkende, wendbare melodieën, warme instrumentale inkleuring, in een wisselende sfeer van hoop en wanhoop, wilskracht en troostrijke melancholie. Een groot genot geeft zijn prachtige, raspende, robuuste, wat huilerige stem, die al even prachtig wordt begeleid door een complete bandbezetting van diverse gitaren, orgel, bas en drums, regelmatig aangevuld met banjo, mandoline, viool, mondharmonica en soms achtergrondzang. De songs variëren van beschaafde folk- en (zo nu en dan) bluesy rockers tot indringende country/folk-ballads.

Strickland schreef de meeste songs al in 2012 voor Balanced on Barbed Wire. Hij bracht het album in 2013 uit, maar kreeg niet de gehoopte respons. Een nieuwe poging, ondersteund door een bescheiden media-offensief, moet nu de aandacht trekken. De liedjes van deze integere plattelandsmuzikant verdienen het gehoord te worden. Mis dit album niet.