Bella Hardy, With The Dawn

Bella Hardy, With The DawnDat viel niet mee! Menig luisteraar zal, wanneer hij of zij With The Dawn, het zevende album van de Britse Bella Hardy, voor het eerst hoort, ogenblikkelijk van mening zijn dat dit op zijn minst een bijzonder werk is. De door producer Ben Seal grotendeels met elektronica vormgegeven folksongs klinken, mede door dit gegeven, behoorlijk eigenzinnig. De bij vlagen behoorlijk theatrale voordracht van Hardy doet in dat opzicht ook een duit in het zakje. Echter, méér elektronica en een minder geëxalteerde voordracht hadden With The Dawn waarschijnlijk een beter album gemaakt dat het nu is. Voor wie louter naar traditioneel vormgegeven Engelse folk luistert, is dit ongetwijfeld een zeer avontuurlijke plaat. En het moet gezegd, dat is With The Dawn in zekere zin ook. Maar wie zoals ik recent veel naar White Men Are Black Men Too van Young Fathers luisterde, zal door deze plaat niet van zijn of haar sokken geblazen worden. En dan zijn er nog de momenten dat je als luisteraar denkt: “Bella, stop toch eens met die tierlantijnen zang?!”

Dat viel net mee! Ik schreef het al. Langzaam maar zeker ben ik With The Dawn gaan waarderen, maar om bovenstaande redenen, heb ik er mijn hart niet aan geschonken. Na enige tijd ontdekte ik veel moois. Zoals het op de tekening met dezelfde naam van Yoshitomo Nara gebaseerde Oh! My God! I Miss You -http://www.moma.org/collection/browse_results.php?object_id=89360. En de bittere toon in Another Whisky Song, een liedje over het leven met drankorgel, is meer dan raak.

My man needs me and just another glass of whisky.

Ook heel fraai: het samen met Cara Luft geschreven Time Wanders On. De banjo in dit liedje wordt bespeeld door Luft. Ook Lulleby For A Grieving Man mag er zijn. Hier wél een fraai evenwicht in elektronica en theatrale voordracht. (Noe Records)

Wim Boluijt Auteur