Mumford & Sons, Wilder Mind

Mumford & Sons, Wilder MindAlle grote namen van deden het. U2 deed het bijvoorbeeld op Zooropa. Ik heb het over muzikale koerswijzigingen van populaire bandjes. Mumford & Sons leverde tot dusver twee toonaangevende albums af. Het droomdebuut Sons Sigh No More kreeg de iets of magere opvolger Babel. De gehanteerde indie folk formule was blijkbaar aan vernieuwing toe want de nieuwe CD, Wilder Mind, klinkt nog maar naar een schijntje van wat de band zo groot maakte. Aan de andere kant vraag ik mij af waarom moet een artiest of band elk album hetzelfde blijven doen? Doet we in de kroeg toch ook niet?

Daarom heb ik met groot plezier naar dit nieuwe album zitten luisteren. Er wordt weliswaar uit een ander vaatje getapt, maar in de basis noteer ik eigenlijk alleen maar een muzikaal groeiproces. Fijn dat de rek er nog in zit, toch? De in detail wat andere aanpak spreekt mij wel aan. Geen banjo? So what, daar krijg je geslepen gitaarwerk in ruime mate voor terug. Net als op de voorgangers blijven een aantal nummers behoorlijk kleven. Sta s ’morgens maar eens op met songs als Believe, Broad-Shouldered Beasts, Only Love en Snake Eyes. Meest vreemde eend in de bijt kom ik ergens midden op het album tegen. Monster klinkt loom en humeurig maar ontvouwd zich, naarmate het meer draaibeurten krijgt, tot een van de beste nummer op deze plaat.

Wilder Mind is absoluut meer dan een gemiddeld album geworden. De open arrangementen komen geloofwaardig over en hebben nog steeds dat eigengereide geluid van Mumford & Sons. Vernieuwend klinkt het allemaal niet. The War On Drugs meets My Morning Jacket. Het verschil zit ‘m in het feit dat laats genoemde bandjes nog geen fractie van de radio aandacht krijgt als Mumford & Sons, ook met deze plaat, zal krijgen. (V2 Records)

Jan Janssen Auteur