Jesse Stone, Break Of Day

Jesse Stone, Break Of DayHij staat als een soort moderne James Dean op het kartonnen hoesje afgebeeld. Jesse Stone, een jonge Canadese singer-songwriter die tegenwoordig in Manhattan woont. Hij begon liedjes te schrijven, toen hij nog naar school ging en trad enige jaren met zijn broer op, als Zach & Jesse. Hun pad leidde zelfs naar een festival in Nashville en daarna vormden zij de band Stereo Hotbox.

Als student richtte Jesse zich meer op de poëzie, belandde in de finale van Great Canadian Song Search en struinde ‘open mic’ avonden in Montreal af, om van de Bull Pub zijn vaste stek te maken. Zijn nieuwe band heette The Creatchers en hij begon aan een studie Music Business Administration. Eén van zijn contacten leidde hem naar zijn eerste muziekvideo en vervolgens maakte Jesse plannen voor de opnames van zijn solo-album, gevolgd door een verhuizing naar New York City.

‘Break Of Day’ is een altcountry / rootsrock album, dat eenzelfde overrompelende frisse energie uitstraalt als destijds Steve Earle’s ‘Guitar Town’. De titel refereert aan een gedicht van William Blake, “Hear The Voice”: de nieuwe morgen breekt aan, we hebben de nacht overleefd en kunnen er een goed verhaal over vertellen. Ook de volgorde van de tracks is nauwkeurig bepaald, naar het voorbeeld van Josh Rouse, om de spanning van dit album op te bouwen.

Dat lukt voorbeeldig, “Love On The Charles Bridge” is sterk en een beetje rauw, “Promises” krijgt een intro met bezielde blazers, er wordt ook uitstekend piano gespeeld en dit nummer, dat door Jesse’s vader werd geschreven, doet denken aan Southside Johnny en zijn Asbury Jukes. In het shanty-achtige koortje van “Fisherman” zingt Jesse’s zus mee en ik word verliefd op de dappere banjo, die een duel aangaat met de zelfverzekerde elektrische gitaar. Halverwege lijkt het liedje afgelopen te zijn -gespannen stilte- om dan gewoon opnieuw te beginnen.

“Don’t Change”, de eerste single, heeft zo’n prachtig arrangement dat het op iedereen’s persoonlijke hard drive gegrift blijft staan. “Vampires”, nog zo’n intrigerende song, met fiddle en engelenzang op de achtergrond, terwijl Jesse waakzaam blijft: “In this house we’re not alone…”. Mijn favoriet is toch “Life Lonely Road”, dat wordt een klassieker! Zang van twee broertjes, fiddle en de banjo duikt ook weer op in dit ritmische Acadian getinte werkje. Het leven mag dan een eenzame weg zijn, dat is niet zo erg – met muziek op de koptelefoon van deze nieuwe altcountry ster!

Johanna Bodde Auteur