Robin Adams, The Garden

Robin Adams, The GardenDe stem van Robin Adams uit Glasgow doet zowaar denken aan die van Robin Holcomb. Nou ja, een beetje dan.

Come paint me the stars.
Show me the magic that shines in the dark.
Shimmering voices that sing from so far.
Spiralling angels all falling there way to your heart.

Roy Harper en Bert Jansch. Ook die mogen genoemd worden. Al is er geen enkele referentie die recht doet aan het bijzondere dat stem en voordracht van Robin Adams aankleven. Dit is een singer-songwriter plaat pur sang. En dientengevolge zal alleen luisteren naar deze man, zijn stem én zijn gitaar, de uitzonderlijke kwaliteit van The Garden aan het licht brengen. Dan alleen zal de prachtige melodie van bijvoorbeeld Troubled Skies te horen zijn. Dan zal de gedachte dat het hierboven geciteerde The Garden (het titelnummer) over Vincent van Gogh gaat, werkelijk hout snijden. Dan zal de gruwel van de oorlog die hij beschrijft in Collision Cours, dat een verwantschap kent met het gedicht Le Dormeur du Val (1870) van Rimbaud, bij de keel grijpen.

Les parfums ne font pas frissonner sa narine;
Il dort dans le soleil, la main sur sa poitrine,
Tranquille. Il a deux trous rouges au côté droit.

Vredig. Er zijn twee rode gaten in zijn rechterzijde.

Robin Adams zingt overigens alleen in het Engels. En al klinkt er in Holy Smoke dan een cello en lijken Street en Need Not Turn zowaar wat dikker aangekleed te zijn dan de andere liedjes (al moet u ook dan niet aan winterjassen of opstaande kragen denken), het is kaal wat de klok staat. Met zo’n stem, met zulke mooie liedjes, met zoveel poëzie in woord en daad is dat bepaald niet erg.

Wim Boluijt Auteur