Alice DiMicele, Swim

Alice DiMicele, SwimNatural Organic Music from the Pacific NorthWest, zo noemt Alice DiMicele haar liedjes, liefdesverklaringen aan de elementen aarde, water, vuur en lucht. Ze verwijst naar zichzelf en iedereen die meewerkte aan haar nieuwe CD ‘Swim’ als: doorgewinterde muzikanten. Een singer-songwriter die inmiddels dertien albums zélf uitgebracht heeft, al bijna dertig jaar tourt en op vele festivalpodia staat, heeft het volste recht om die uitdrukking te gebruiken.
Alice verhuisde pas op haar 21e naar het Siskiyou gebergte in Oregon, zij werd in New Jersey geboren, als dochter van een pianiste en een onderwijzer opgroeiend met muziek. In 1988 bracht zij haar eerste album uit, met een liedje “Celebrate The Rain”, dat zij al op haar negende schreef. Thema’s als het mileu -of het nu om eeuwenoude bomen of de zalm gaat-, homorechten, de vrede plus steun aan activisten lopen altijd als een rode draad door haar muziek.
‘Swim’ werd opgenomen in de Studio at Pacifica, de oude Steve Miller Ranch, gedurende de zeventiger jaren gebouwd in Williams, Oregon. Alice werkte daar met co-producer Dennis Dragon (Johnny Rivers, Carole King), met onze favoriet Jeff Pevar (CPR) op elektrische gitaar, dobro en lapsteel, bassist Damian Erskine en drummer Reinhardt Melz (beiden uit Gino Vannelli’s band). Gasten duiken op, met namen als Bill Payne (Little Feat), Skip Edwards (Dwight Yoakam), Vince Herman & Andy Thorn (Leftover Salmon), Cilette Swann (Gypsy Soul), Bonnie Paine & Daniel Rodriguez (Elephant Revival). Alice noemde het zelf een ‘family affair’.
Het wekt geen verbazing, na deze uiteenzetting, dat de muziek onder de noemer ‘folkrock’ te vangen is, met wat snufjes jazz, funk, country en soul. Alice heeft een moeiteloos stembereik van meerdere octaven, ze fraseert als een jazz vocaliste en klinkt tegelijk doorleefd, met passie en emotie.
In het groovy openingsnummer “Soul Fly Free” horen we een staaltje van Skip’s klasse op het Hammond B3 orgel. Halverwege het aardse maar indrukwekkende “If I Could Move The World” bekent Alice: “I never learned how to care for myself” – meer vijftigers zullen zich daarin kunnen vinden! Ze speelt akoestische gitaar op een stuwende, ritmische manier. Darol Anger tovert met virtuoze viool solo’s in “Open Road”. Jeff Pevar is alom tegenwoordig met zijn sterke staaltjes. Alice verklaart de titeltrack als een oproep ‘to create a life that one wants rather than letting life happen to you’. Het album eindigt met de Grateful Dead klassieker “Ripple”. Verfrissend gevarieerd, heerlijk klinkend idealisme… 

Johanna Bodde Auteur