Blues in Zyfflich voor iedereen wel wat…

“Normaal is het Duitse grensdorpje Zyfflich een oase van rust waar mensen naar toe komen om ganzen en ooievaars te bekijken of te genieten van de weidse uitzichten.”, zo begon het persbericht die wij ontvingen van de organisatie “Blues in Zyfflich”. Puur op basis van de uiterst diverse programmering trok het Real Roots Cafe er op uit om verslag te doen van een festival dat de laatste vijf jaar steeds maar weer aan populariteit wint.

John KlaverHet is niet druk als wij aan schuiven bij het optreden van de John Klaver Band. Het was overigens niet de eerste keer dat de voormalig tweevoudig winnaar van The Dutch Blues Challenge op Blues in Zyfflich stond. John Klaver zingt een speelt zo relax dat je bijna de indruk krijgt dat hij dit op de automatische piloot doet. Het valt niet mee om af te trappen en de aandacht van het publieke vast te houden. Daar is meer voor nodig dan alleen op gezette tijden super hoogbegaafde gitaarpartijen uit te rollen.

Howlin’ StoneDe uit Limburg afkomstige vierman formatie Howlin’ Stone zorgden, op het grote podium in de Dorfscheune, ervoor dat deze tot de nok gevuld was. Van de show die Tom Janssen (zang en gitaar), Daan Geerlings (gitaar), Juliën Rapmund (drums) en volgens mij een vervangende bassist, droop de passie en energie af. Vooral het rauwe authentieke stemvolume van Tom Janssen gaf wat mij betreft de doorslag. Geweldige cross-over act.

Home Cookin’Terug de in Zelt is het Nijmeegse Home Cookin’ aan hun eerste set begonnen. Het speelplezier flonkert van dit gerenommeerde vriendenclubje af. Ja, lekker ouderwets muziek maken is voor Harry Hardholt (gitaar) Peer Gröning (toetsen) en Willem Paul Krammer (bas) op het lijf geschreven. Ook hier weer een plaatsvervangende drummer, waarvan mij de naam helaas is ontschoten. Nagenoeg een perfect uitgevoerde show. Eerste set naar mijn gevoel iets of wat te bescheiden, tweede set lekker ontspannen.

Ben PrestageOp het kleine podium in de Dorfscheune heeft inmiddels Ben Prestage plaatsgenomen. Ook hij mag twee sets spelen. Prestage speelde diezelfde middag nog op het erfgoed van Harry Muskee, het Blues in Grolloo festival. Zag deze authentieke one-man band voor de derde keer live aan het werk. Prestage groeit met de jaren en oogt ontspannen. Vaderschap heeft zo zijn voordelen. Prestage is een entertainer pur-sang. Helemaal in overeenstemming met de belangrijke elementen in de bluesmuziek tovert hij, beide sets, een wervelende ragtime, country blues show onder zijn pet vandaan.

Tijd om even alles op een rijtje te zetten ontbrak. Net als we denken nu even tijd voor een Moccona zien we in de verte Blues Diva Diedra het podium opstappen. Er is helemaal niets mis met het stemgeluid van deze voor mij onbekende diva. Ze draagt de naam en gedraagt zich ook zo. De interactie met het publiek was voorbeeldig. Nederig dan weer van bovenaf en met haar man Keithen Ruff aan haar zijde heb ik genoten van een puike soul blues show.

Ryan McGarveyWe missen daardoor de kick-off van het optreden van Ryan McGarvey. Een jaar of vier geleden zagen wij hem op het Grolsch Schoeppingen Bluesfestival. Deze flitsende uit New Mexico afkomstige gitaarvirtuoos heeft een enorme groei doorgemaakt, als ik deze show vergelijk met vier jaargeleden. McGarvey bouwt zijn show veel beter op. Gesteund door zijn geweldige rhythm sectie, bestaande uit bassist Sam Miller en drummer Logan Miles spaart McGarvey zich voor een trefzekerr finale. Niets mis mee want de Dorfscheune stond gedurende zijn hele optreden tjokvol. Bij dit soort entertainment blijf je plakken, als je tenminste messcherp gespeelde slide en classic rock een warm hart toedraagt.

The BluesBonesVerrassing van de avond was het optreden van de uit België afkomstige band The BluesBones. Zanger Nico De Cock (ex The Blues Conspiracy) Bassist Ronald Burssens en drummer Dominique Christens (ex Cora Lee), toetsenist Edwin Risbourg en de nog piepjong ogende gitaarmartelaar Stef Paglia, gaven op het einde van de avond een kraakhelder concert weg. Heb er niet zoveel verstand van, maar deze Belgen weten botten te kraken zonder dat je daar flauw van wordt.

Blues in Zyfflich was op een paar tickets na helemaal uitverkocht. Op muzikaal gebied was er, in mijn beleving, voor iedereen wel wat bij. Achter de genres Jazz, Country, Folk, R&B en Rock kon je altijd wel het woordje Blues toevoegen. De organisatie en programmeurs hebben begrepen dat muzikale kwaliteit leveren de bron is voor sfeervolle gezelligheid en bondgenootschap. Blues in Zyfflich kan, georganiseerd op deze manier, uitkijken op een gezonde toekomst. Dit verslag rolde binnen een uur uit de pen, zegt volgens mij genoeg. O ja, excuses voor de wat krullerig genomen foto’s. Wij kunnen nu eenmaal niet altijd over een fotograaf beschikken. Jammer, maar het is niet anders.

Jan Janssen Auteur