Carlos Forster, Disasters

Carlos Forster, DisastersToen Jesús Llorente van het Spaanse Acuarela Discos ons vroeg of we belangstelling hadden voor een review copy van Disasters, krabden wij ons achter het hoofd. Carlos Forster? De naam For Stars bracht uitkomst. Het uit 2004 stammende It Falls Apart werd door ons na jaren weer eens uit de kast gevist. We vonden het mooier dan we ons herinnerden. Wij dachten aan de recensie die de toen nog enig gezag hebbende website Pitchfork op 20 juni 2004 publiceerde: “Like Radiohead without the intellectuality and studio precision, or Grandaddy without the endearing sloppiness, the California group hover between stylistic opposites, trying ardently to grasp both extremes, but ultimately fail to match the scale of their unrealistic ambitions.” Ook hooivorkjournalistiek kan bot zijn.

Disasters is het tweede soloalbum van de voorman van For Stars, Carlos Forster. Vrij snel na het uitkomen van It Falls Apart trok Forster zich min of meer terug uit de muziekwereld. Hij vestigde een psychotherapiepraktijk in San Francisco. In 2011 verscheen het door zijn vriend M. Ward geproduceerde Family Trees. Wij hoorden het nooit, zoals onze verbazing na de vraag van Jesús Llorente reeds onthulde.

Disasters dus. Opnieuw was M. Ward van de partij. Net zoals John Murry, Tim Mooney (de op 13 juni 2012 overleden drummer naar wie Tim is vernoemd) Mike Coykendall en Bill Swan (Beulah). Voordat we het schitterende 3 Books bereikten, ‘Art Garfunkel zingt R.E.M.’ baanden onze oren zich eerst een weg door de trage elektronische velden van lange liedjes zoals You Survive, Alice en Child On A Train. Oei, dachten wij, wat zullen de werkelijk diepgewortelden die ons Café bezoeken hiervan denken? Toegegeven, ook wij moesten even wennen. Maar de hoornsolo van Bill Swan aan het eind van You Survive deed ons door de knieën gaan.

Dus het pleit was beslecht? Voor ons wel. De in alle rust door Forster gecreëerde muziek is van grote klasse, zoveel is ons wel duidelijk. Een weinig zwaarmoedig misschien, groots aangezet, traag ook. Popmuziek met een grandeur om u tegen te zeggen. Die sijpelt tot een plas, een meer, een zee zich vormt en een zon ergens daarboven het hart lucht. Rest ons slechts de vraag: hoe zullen die werkelijk diepgewortelden de prachtige covers van Outdoor Miner (van Wire) en Ego Tripping At The Gates Of Hell (The Flaming Lips) ontvangen? Steve Earle it ain’t …

Wim Boluijt Auteur