The Duke Robillard Band, Calling All Blues!

The Duke Robillard Band, Calling All BluesIn 1978 maakt het platen kopende publiek voor het eerst kennis met Duke Robillard op het titelloze debuutalbum van de band Roomful Of Blues. Sindsdien is hij op ruim vijftig albums te horen, waaronder een aantal samenwerkingsverbanden met een breed scala aan muzikanten. De veteraan blijft productief en brengt vrijwel jaarlijks nieuw werk uit. Eind 2014 verscheen onder de naam The Duke Robillard Band de cd Calling All Blues! en de titel geeft het al aan: het is weer eens een onvervalst blues album geworden. Naast de zanger/gitarist en naamgever van de groep bestaat deze verder uit drummer Max Teixeira, bassist Brad Hallen en toetsenist Bruce Bears. Verder is zangeres Sunny Crownover te horen en wordt er gebruik gemaakt Roomful Of Blues blazerssectie met Rich Lataille (alt- en tenorsax), Mark Earley (tenor- en baritonsax) en Doug Woolverton (trompet).

In acht zelf gepende nummers en twee covers laat Dukehoren vrijwel alle blues stijlen in de vingers te hebben. De plaat opent met het relaxed rockende “Down In Mexico”, een eerbetoon aan zijn favoriete vakantieland. De Hammond van Bruce Bears en de blazerssectie geven dit nummer een lekker stuwende drive. Een sterk begin. Wat volgt is een lesje blues geschiedenis, waarin hij inspiratie put uit diverse stijlen vanaf jaren dertig vorige eeuw tot op het heden.

Om er nog wat nummers tussenuit te pikken: “Blues Beyond The Call Of Duty” is een heerlijke slow blues, waarin Sunny Crownover het vocale gedeelte voor haar rekening nummers en The Duke het nummer omlijst met fraaie jazzy gitaarlicks. “Emphasis On Memphis” is geschreven door Gary Nicholson en Ron Sexsmith. De eerste tonen van het intro zijn geleend van Wilson Pickett’s “In The Midnight Hour” en het in een goed in het gehoor liggende soulful song. Nicholson bewijst voor de zoveelste keer een zeer begenadigd songwriter te zijn. “Nasty Guitar” is een nummer, zoals Duke zelf omschrijft, dat hij speelt als de aandacht van het publiek begint te verslappen en even met een stevig nummer wakker geschud moet worden. Nu moet je ‘stevig’ bij deze man wel enigszins relativeren, maar je krijgt bij het beluisteren wel een idee wat hij bedoelt.

Ook “I’m Gonna Quit My Baby” moet even genoemd worden. Oorspronkelijk heeft hij dit nummer samen met drummer Mark Teixeira opgenomen, maar voor de definitieve versie werd de rest van de band er ook bijgehaald. De slidesolo werd vorig jaar opgenomen in de periode dat hij met een gebroken hand rondliep en een aantal Europese optredens moest cancelen. Met de hand ingekapseld en twee vingers aan elkaar getapet nam hij deze solo op. Enigszins out of tune, zoals hij zelf aangeeft, maar een kniesoor, die hier aanstoot aan neemt.

Duke Robillard heeft met zijn band een van zijn betere werkjes van de laatste jaren afgeleverd. Hoewel hij altijd kwaliteit levert zijn de uitstapjes naar het wat gladde jazz werk achterwege gebleven en heeft hij me blij verrast.

Ton Kok Auteur