Reverend Peyton’s Big Damn Band, sublieme rollercoaster rit

Reverend Peyton’s Big Damn BandHad weer eens de automatische piloot aanstaan! Parkeerde mijn “vehicle” voor Doornroosje in Nijmegen, terwijl het concert van Reverend Peyton’s Big Damn Band plaatsvond in Merleyn in Nijmegen. Realiseer mij nu pas dat wij mogelijk meer mensen op het verkeerde been gezet hebben, als ik ons aankondigingsbericht erop nasla. Daarin maakte wij de opmerking dat het management van de band een jaar of vier geleden aanklopte om bij ons in de kroeg een optreden te verzorgen. Als ik daarop terug kijk heeft het betrekkelijk lang geduurd voordat ondergetekende de band live aan het werk zag.

Plaats delict was dus het kleine achter zaaltje van Doornroosjes dependance Merleyn. Als Josh “The Reverend” Peyton op gitaar, zijn vrouw Breezy Peyton op wasbord en Ben “Bird Dog” Bussell achter de drumkit het podium bezetten, constateer ik dat het grote mensen zijn met een uiterst vriendelijke uitstraling. Van kiet af beukt de band er gecontroleerd op los. Merleyn is, zonder dat ik het in de gaten had, behoorlijk volgestroomd. The Reverent spreek tot zijn volgelingen. “Just need you to know that we play live, without any sampling and running backingtracks.”, als hij zijn sigarendoos gitaar voor de dag tovert. Met enige verbazing zien we hoe hij dat kleine ding bespeeld. “My thumb playes the bass and my other fingers are fingerpicking”, illustreert hij nog even. Dan volgt er een razend snelle demonstratie waarbij bij de mond openviel. Even over onze geadopteerde slogan “Real People, Real Instruments and Real Music”, gesproken!

Reverend Peyton’s Big Damn BandReverend Peyton’s Big Damn Band braken het eis binnen een minuut of tien. Het publiek was zich meteen bewust dat ze zich deze avond nuttig moesten maken. De band opereert momenteel vanuit de omgeving van Nashville, maar uit alles hoor je dat hun muziek geschoeid is op de basis elementen van de Mississippi Delta Blues. De eigenzinnige bewerkingen bevatten echter ook Ierse folk en country invloeden. Dit alles passeert allemaal in een razend tempo. Op Muzikaal gebied laten ze niet een steek vallen en er is een enorme interactie met het publiek. “Everybody who has a drink, drink it now”, gelast The Reverend. Ja hoor de kassakraker Clap Your Hands is aan de beurt. Klappen, stampvoeten en luidkeels mee blèren, niemand drukt zich. Nee dan de uitvoering van Willie Dixon’s, You Can’t Judge a Book by Its Cover. De rillingen lopen mij over het lijf. Het duivelse Devils Look Like Angels was, als ik mij goed herinner, het enige “rustpuntje” van de avond. Afgesloten wordt er met het pronkstuk waarmee Reverend Peyton’s Big Damn Band ook hun onlangs verschenen CD So Delicious mee afsluit. Music and Friends is slechts een statement van wat ik die avond ook gezien heb.

Dit Reverend Peyton’s Big Damn Band optreden heb ik ervaren als een van de beste en mooiste rollercoaster ritten die ik ooit heb meegemaakt. Waande mij heel even in Morgan Freeman’s Ground Zero Blues Club in Clarksdale rook de geur van Walnut Street Blues Club in Greenville Mississippi, waar ik een jaar of acht geleden was. Die doordringende lucht van alcohol en van mensen die zich, tijdens dit live optreden, in het zweet werkten riepen bij mij weer eens nostalgische herinneringen op. Gelukkig, niemand op het verkeerde been gezet en super voldaan naar huis. Bekijk ook even onderstaande video. Proef de sfeer van feest en gek genot.

Jan Janssen Auteur