Willie Nile, If I Was A River

Willie Nile, If I Was A RiverWillie Nile poprocker uit New York, komt met een pianoplaat op de proppen. Het zat al een tijdje in zijn hoofd om nummers met dezelfde Steinway op te nemen, als welke hij gebruikte voor zijn tweede album in de Record Plant Studio op 8 december 1980. Hij zat in studio A, John Lennon en Yoko Ono in studio C. Zoals bekend werd Lennon nog diezelfde dag doodgeschoten. De terugkeer na 34 jaar naar deze studio en natuurlijk in het bijzonder die speciale herinnering aan Lennon, gaf een speciale tint aan de opnames van If I Was A River. Aldus Nile’s inleidende stukje op de binnenzijde van het cd-hoesje.

Wie zijn discografie kent, weet dat op elk album wel een pianoballade staat. Maar een hele plaat vol, dat zette me toch wel even op een ander been. Nile is op de eerste plaats een rock & roller en geen balladeer. Toch heeft If I Was A River veel moois te bieden. Nooit zit hij verlegen om fijne melodieën, net zomin als om mooie metaforen waarmee zijn songteksten over persoonlijke- en maatschappelijke kwesties worden verbeeld. Een aansprekend voorbeeld in dit verband is het liedje Lullaby Loon. Daarin neemt hij op een hilarische manier alle populaire muziekstromingen én zichzelf flink op de hak.

De piano en zijn vertrouwd klinkende stem mogen dan de instrumentale hoofdrol vervullen, incidenteel zijn er mooie, subtiel gedoseerde bijdragen van Steuart Smith op allerhande gitaren, bas, orgels, David Mansfield op mandoline, akoestisch gitaar viool en Frankie Lee als achtergrondzanger.

Samengevat: het album biedt twaalf verstilde, breekbare, melancholieke en ragfijne liedjes dat, na intensieve beluistering, niettemin ook doet verlangen naar de rock ‘n’ roller in hem.