Paul Brady, The Vicar St. Sessions Vol. 1

Paul Brady, The Vicar St. Sessions Vol 1Met een bescheiden capaciteit van 750 bezoekers is Vicar Street bekend geworden als de beste plek in het Ierse Dublin om muziek te beleven. Paul Brady nam de club tijdelijk over in oktober 2001, zo kunnen we dat wel stellen. Hij wilde zijn destijds dertigjarige carrière herbeleven tijdens een ‘Paul Brady Month’ van drie-en-twintig avonden, waarop een bonte verzameling muzikale gasten zijn concerten opluisterde. Het gewaagde plan bleek een doorslaand succes en er was blijkbaar veel vraag naar opnames van deze inmiddels legendarische concertreeks, want wij schuiven nu deel 1 op disc in de speler. Voor de fanatieke fan is er een genummerde, gesigneerde uitgave op vinyl, maar de kartonnen CD-hoes ontvouwt zich ook tot een mooi verzamelexemplaar met kunstzinnige foto’s en boekje.
Dan komen we bij de muziek!  Paul Brady, geboren in Noord-Ierland (1947), is een singer-songwriter, die vooral bij zijn collega’s in hoog aanzien staat. Zijn liedjes werden al door talloze artiesten wereldwijd gecoverd. Na een korte uitleg beginnen Paul en zijn band enthousiast aan “I Want You To Want Me”. De eerste gast is niemand minder dan Mark Knopfler, hij zingt de leadvocal in “Baloney Again” en speelt elektrische gitaar. Elders gaat Gavin Friday in duet met Paul, terwijl Maurice Seezer, als partner-in-crime aangekondigd, piano speelt met de band. “In This Heart” (met Sinéad O’Connor) wordt loepzuiver a-capella gezongen, terwijl Van Morrison blazers in zijn kielzog meekrijgt, voor een krachtig “Irish Heartbeat” uiteraard.
De onovertroffen Bonnie Raitt betreedt het podium voor “Not The Only One”, als duet gezongen, terwijl zij elektrische gitaar speelt en bij aanstekelijk “The World Is What You Make It” neemt Bonnie de slide ter hand. Voor de ingetogen ballades “Don’t Go Far” met Curtis Stigers en “Last Seen October 9th”, huiveringwekkend mooi met Eleanor McEvoy, neemt Paul plaats achter de piano. Ronan Keating is de gast-vocalist in het enigszins bombastische “The Long Goodbye” en de disc eindigt met Bob Dylan’s “Forever Young”, waarbij Mary Black, Moya Brennan en Maura O’Connell coupletten plus koortjes zingen.
Dit is een mix van folk, pop, rock en wat traditionele muziek. De tracks, inclusief aan- en afkondigingen, zijn vakkundig geknipt, cruciaal bij een goed live-album en lopen mooi in elkaar over. Dankzij de perfect gekozen locatie houden de concerten een bepaalde intimiteit en het speelplezier knalt er aan alle kanten vanaf. Waar wordt het feestje gehouden, om de nieuwe CD te lanceren? U mag één keer raden!

Johanna Bodde Auteur