Natalie Prass

Natalie Prass, Natalie PrassPoppenhuismuziek. Dat is wat Natalie Prass maakt. Dat kleine, meestal binnensmonds verblijvende stemmetje. De pietepeuterige arrangementen waarin strijkers en blazers een grote rol spelen: je ziet de kamertjes voor je waarin stoeltjes en bankjes staan. Aan de muur schilderijtjes. En kijk, daar staat een klein draaitafeltje met een elpeetje erop. Ervoor ligt een hoesje. Natalie Prass staat erop. Matthew E White, de talentvolle muziekman die met weinig opzienbarende platen toch zoveel aandacht weet te verkrijgen, hielp haar een handje. Het resultaat is middle of the road (wie kent deze term nog?) aangelengd met wat bleke soul. Het gekunsteld zingen van Prass gaat na verloop van tijd nogal tegenstaan. Dit debuut van de achtentwintigjarige achtergrondzangeres van Jenny Lewis mag echter niet als mislukt terzijde geschoven worden. Daarvoor is het met teveel zorg en toewijding gemaakt. Voor wie nooit met poppenhuizen speelt, lijkt het echter verdacht veel op kitsch.

Wim Boluijt Auteur