Doug Burr, Pale White Dove

Doug Burr, Pale White DoveAls je de EP Trembling Lips & Pale Fingertips (2012) niet meerekent dan is Pale White Dove, Doug Burr’s vijfde album. Van de muziek, van deze uit Denton, Texas afkomstige singer-songwriter, geniet ik al meer twaalf jaar. Burr maakte in 2004 het droomdebuut The Sickle & The Sheaves. Daarna volgde de evenzo bejubelde opvolgers On Promenade (2007), The Shawl (2009) en O Ye Devastator uit 2010. Pale White Dove heeft dus even op zich laten wachten maar, verklapt deze kroegbaas nu alvast, het wachten wordt beloond.

Stond Burr, op zijn vorige albums, bekend om zijn humeurige donkere sound, verrast hij vriend en vijand door te openen met ze zeer catchy opener White Night/Black Light. Nog nooit heb ik Burr op die manier zien vuurspugen, als dat hij dit daar nu laat horen. Het daarop volgende Never Gonna Be Young Again is dat niet anders. Ik hoor een donkere versie van Friday On My Mind van The Easybeats. Net toen ik dacht dat ik toe was aan een rustpuntje knalt Revolution Son Blues uit mijn gloednieuwe Sonos installatie. Weet nu meteen wat de toegevoegde waarde is van de Sonos Sub. Burr’s artistieke, tekstdichterlijke gave en muzikale creativiteit hebben overduidelijk een groeiproces ondergaan. I Love To Hate You! Ryan Adams zou willen dat hij het geschreven had. Waar is Doug Burr druk mee geweest, vroeg ik mij af.

When you’re playing the Soldier’s Joy you play it a little faster
Upon the whirlwind I see natural disaster
Ever heard the sound of the blues runnin’ backwards
Them wedding bells ain’t ringers – they’re crashers

Het verlies is verwerkt. Met gebalde vuisten is het tijd om terug te slaan, zo lijkt het. Dit album klinkt zo anders dat je, je maar moeilijk kunt voorstellen dat hij dit weer geflikt heeft met zijn maatje, producer en multi-instrumentalist Britton Beisenherz. Luister toch eens naar From The City Of The Bride en When The Arrow Hits The Sparrow. De namen van deze muzikanten, die deze nummers tot een spektakelstuk verheffen, wil ik jullie niet onthouden. Eric Pulido op gitaren, Glen Farris Squibb op bas, Amanda Leggett harmony vocals en Dave Sims op drums. Tja en dan, I See Satan Fall Like Lightning! Laat David Eugene Edwards het maar niet horen!

There’s a Power in the air – got the tongues all combinin’
Oh my little refugee, ain’t never gonna find it
Got the violence in the veil and the veil in the violence

Whiskeytown meets 16 Horsepower, maar dan met veel meer structuur en bravoure. White Night/Black Light is het beste wat ik op alternatief country rock gebied gehoord heb dit jaar. Springlevende muziek gemaakt door een man die weet hoe je emotionele uitbarstingen muzikaal, tekstueel verstaanbaar de wereld in slingert. Doug Burr maakt, wat mij betreft, nu al het album van het jaar. (Velvet Blue Music)

Jan Janssen Auteur