Johnny Dowd, That’s Your Wife On The Back Of My Horse

Johnny Dowd, That's Your Wife On The Back Of My HorseJohnny is één van mijn helden. Op 13 juni 1998 hoorde ik hem voor ’t eerst live op de radio, tijdens VPRO’s Studio Amstel Festival. De andere, destijds nog onbekende gasten waren The Handsome Family en Bonnie Prince Billy. Gelukkig had ik een (gebruikte) tape in mijn cassetterecorder gestopt! ‘Wrong Side Of Memphis’, Johnny’s opzienbarende eerste solo-album, zag ook het levenslicht als eigen gemaakte demo cassette.

Geboren in Fort Worth (Texas) en nog steeds werkzaam bij verhuisbedrijf Zolar in Ithaca (New York), weet Johnny zijn levensverhaal altijd op een kleurrijke manier te vertellen. Na een verschijning in de film ‘Searching For The Wrong-Eyed Jesus’ (2003) en talloze albums, wilde hij voor z’n nieuwste terug naar de doe-het-zelf opnamestijl van zijn eersteling.

Deze veertien tracks heeft hij gekozen uit het dubbele, in twee jaar tijd vastgelegde aantal. Eerst de muziek opnemend met zijn ‘seven-track recorder’ (één track is kapot), als altijd puttend uit verschillende stijlen. Daarna ter inspiratie zijn notitieblok vol gedichten en teksten erbij pakkend. Hij gebruikt al vijfentwintig jaar dezelfde Electro-Harmonix DRM16, maar hij wilde een ander soort geluid horen, dus mix en mastering werden deze keer uitbesteed aan Matt Saccuccimorano. Normaal heb ik een hekel aan ingeblikte drums, maar het hoort gewoon bij Johnny!

De inventieve titel komt uit Johnny Guitar Watson’s “Gangster Of Love” (1957). Hij maakte er een gedicht van en dat opent, gedoopt in vervormde gitaargeluiden, het album. Johnny vond het ook mooi passen bij de cover foto van zijn overgrootvader, die sheriff was in Oklahoma. Op deze CD vervult Anna Coogan de rol van zingende engel, die tegenwicht geeft aan Johnny’s eigenwijze voordracht, soms opzettelijke off-key zang en zwarte humor. Ze echoot moeiteloos Johnny’s woorden in haar rollen van country diva tot ‘banshee’. Natuurlijk verwijst hij op één track (“White Dolemite”) naar zichzelf – en naar Archie Bell. De “Cadillac Hearse” brengt ons met fantastische gitaar riffs naar New Orleans en ook “Why?”, met soul invloeden, is een nieuwe Dowd-klassieker. Het album eindigt met een lang stuk, waarop Willie B (drums) en Mike Edmondson (toetsen) meespelen, Johnny’s dankwoord is kostelijk!
Mocht u soms denken dat het leven niet eerlijk is: “Fair is where you go if you want to see the pigs race / Fare is what you pay the bus driver to get you to another place”. Uitstekend album, of zoals ‘Master of the Absurd’ Johnny het zelf zou spellen: “Xcellent”. (Mother Jinx Records)

Johanna Bodde Auteur