The Weepies, Sirens

The Weepies, SirensSatelliet Suzy.
Telkens als ik u zie.
Schijnt jouw licht over mijn planeet.
Hoe hoger je staat, hoe mooier je heet.
Oh, Suzy.
Je draait wat rond me heen.
Zo hoog boven de wolken eenzaam en alleen.
Je vangt daar vast veel zon.
Als ik dat toch eens kon.
Satelliet Suzy.

De woorden van Stijn Meuris komen op wanneer ik naar Sirens van The Weepies luister. De man van Noordkaap zingt over het gemak waarmee de satelliet door de ruimte zweeft.

Als ik dat toch eens kon.

Het gemak waarmee Deb Talan en Steve Tannen hun liedjes zingen en spelen doet me beseffen dat het toch vaak behelpen is met al die muziek waarmee we om de oren worden geslagen. Een kwestie van talent, ongetwijfeld. En het vermogen om levenservaringen vorm te geven. Het duurde vijf jaar voordat dit vijfde album Be My Thrill (2010) opvolgde. Ongetwijfeld speelde Talans borstkanker hier een rol. Al moet je dit ook weer niet groter maken dan het is. Ik doel hier op de interpretatiezucht die menig bespreker regelmatig aankleeft. Tegelijkertijd kan ik het niet laten om tijdens het luisteren de prachtige cover van Tom Petty’s Learning To Fly te denken aan de vrouw die ik ooit verpleegde. Ze was genezen verklaard van kanker. Maar ze kon het niet meer, leven.

I’m learning to fly, but I ain’t got wings.
Coming down is the hardest thing.
Well the good ol’ days may not return.
And the rocks might melt and the sea may burn.

Is er een album dat met een mooier tweetal begint dan dit? River From The Sky en No Trouble. Het echtpaar zingt ze samen, zoals alle andere liedjes. O zeker, er zijn zorgen te bespeuren, zeker in Trouble. En ook in de liedjes, maar liefst zestien, die daarna volgen. Maar liefde en levensvreugde (zie ze hieronder met de kids in bed) spelen de eerste viool.

En dan, wie doen er mee? Pete Thomas and Steve Nieve (Elvis Costello), Gerry Leonard (David Bowie), Rami Jaffee (Foo Fighters), Tony Levin (Peter Gabriel), Oliver Kraus (Sia) en Matt Chamberlain (Pearl Jam). Alsmede hun vast Weepie-kring. Tja, dat is andere koek dan wanneer we bij u of mij tijdens een verjaardag de stoelen afgaan. Steve Tannen zingt zoals Brooks Williams. Maar of dat u wat zegt? Net zo ingenieus als Fleetwood Mac maar lichtvoetiger. Hetzelfde geldt voor een vergelijking met Stars.

Zingen en spelen als The Weepies. Als ik dat toch eens kon. En ik ben vast niet de enige die dit verzucht.

Wim Boluijt Auteur