Zeer geslaagde Hardpan reünie

HardpanOp 10 september 2001 zit een singer-songwriter in een vliegtuig van Boston naar Tucson, Arizona. Hij wil daar, samen met zijn drie maten, liedjes instuderen voor een nieuwe CD. Het wederzien werd stevig luister bijgezet in een goed Mexicaans restaurant. De tequila vloeide rijkelijk. Plotsklaps was daar die desastreuze ochtend van 11 september 2001. Met het slaapsnot nog in hun ogen en een knallende kater stond het viertal, genageld aan de grond, naar de onheilspellende televisiebeelden te kijken. Er was niemand die op dat moment aan muziek maken dacht. Wat ging er door de hoofden van dit gelegenheidskwartet, toen ze besloten om, diezelfde avond nog, de liedjes van elkaar aan te leren? Het debuutalbum van Hardpan veroorzaakte een ware hype, die niet alleen gehoord maar later ook gezien mocht worden.

Chris BurrourghsGoed gemutst stonden Todd Thibaud, Joseph Parsons, Terry Lee Hale en Chris Burrourghs, bijna veertien jaar later op het podium van KARO in Wesel, Duitsland. Het is het derde optreden in een reeks van twaalf in Duitsland. De reünie van Hardpan, bijnaam voor goudzoekers in Californische Gold Rush dagen in 1849, mag uitzonderlijk genoemd worden. Dit mede omdat gitarist en liedjesschrijver Chris Burrourghs, na meer dan tien jaar radiostilte, weer zijn opwachting maakte.

Na het fabelachtige optreden van Rich Hopkins & Luminarios, afgelopen week, zit Jeugdcentrum KARO nagenoeg vol. Ook leuk om te zien is dat veel Nederlanders de moeite namen om dit, voor hun, unieke concert bij te wonen. Terry Lee Hale “sorry guy’s we have a minor disaster”. Hale heeft zijn bottleneck laten vallen die vervolgens onder het podium terechtgekomen is. HardpanTijdens de speurtocht warmen Thibaud en Parsons spontaan hun fans op met de Bob Marley cover Three Little Birds. “Terry Don’t worry about a thing, worry about a thing, oh! Every little thing is gonna be all right.”, word luidkeels meegezongen. Het ijs hoefde niet gebroken te worden maar de toon van de show was gezet. Burrourghs trapt af met Closer To The Border. Ik kijk eens om mij heen en zie dat het refrein nagenoeg door iedereen wordt meegezongen. De tijd lijkt stil gestaan te hebben! Na wat gerommel op het podium wordt van instrument gewisseld. “you remember this ritual?” laat Parsons zich lachend ontvallen. De mannen weten waarvoor het publiek komt. Oude songs als Black Cloud en Orville’s Beads passeren schijnbaar moeiteloos de revue. Tussen de bedrijven door is daar dat hilarisch klungelig ogende gedoe op het podium. Thibaud “ I want to introduce to you Jim (zie foto links), our Hardpan percussion. We recycle”. Het publiek waardeert de schoonheid van Hardpan’s muziek en beseft dat deze lang niet altijd perfect klinkt. Nog meer oude krakers geven een impuls aan deze show. Accidents en natuurlijk Gonne Break This Stone daar krijgen ze de voetjes mee van de grond. Band en publiek genieten van elkaar, er doet zich een zeer bijzonder fenomeen voor. Hardpan (Jim)Zonder dat iemand het in de gaten heeft worden een aantal nieuwe nummer ten gehore gebracht. Long Tomorrow (Terry Lee Hale), The Overload (Chris Burrourghs), One Good Road (Todd Thibaud) en Hollywood van Joseph Parsons worden buitengewoon hartelijk ontvangen.

Ja, het was weer volop genieten. De enorme KARO warmte trotserend, bundelden Hardpan opnieuw hun talenten en ideeën. Tegelijkertijd besef ik dat er in al die jaren op muzikaal gebied eigenlijk niets veranderd is, als ik naar de enorme kwaliteit kijk die je vaak op Duitse podia aantreft. Veel Nederlandse fans vroegen zich achteraf namelijk af waarom het nog steeds zo is dat dit soort bandjes geen schijn van kans maken op Nederlandse podia.

Foto’s: PrickenPics

Jan Janssen Auteur