The Jellyman’s Daughter

The Jellyman's DaughterEen Jellyman is volgens de ‘urban dictionary’ een pedofiel of iemand die van jelly (dat glibberige Angelsaksische doorzichtige puddinkje) houdt. Wat we ons moeten voorstellen omtrent de dochter van zo’n persoon laat ik aan de eigen verbeelding van de lezer over. De muzikale ‘The Jellyman’s daughter’ is het uit Edinburgh afkomstige duo Emily Kelly (zang, soms ook gitaar) en Graham Coe (cello en zang). Ze omarmen folk en wel de UK-folk, zij het met de nodige Americana-accenten. Aangevuld in de begeleiding door (zij het niet altijd) bas, banjo, fiddle en mandoline brengen zij op dit debuutalbum (opgenomen in 2013) 9 eigen songs, een traditional (‘Darling Corey’, bijna 100 jaar geleden ‘ontstaan’ in de hooglanden van Kentucky en al vele malen gezongen en gespeeld, met name in het Bluegrass-genre) en een Beatles-cover (het onsterfelijke ‘Can’t buy me love’). De muziek is aangenaam akoestisch, de zang van Emily moet je – eerlijk gezegd – liggen. Ik was niet happy met haar vocals, ze heeft niet een stem die ik als aangenaam ervaar. Maar dat is een kwestie van smaak. De harmonieën zijn overigens wel mooi uitgewerkt en de liedjes mooi geschreven, met goede teksten die weer eens voornamelijk handelen over mensen, relaties (‘Blue lullaby’, ‘The one you’re leaving’, Come back to me’, enz.). er is een heuse murder ballad, ‘Carolina’ (‘She spends all her days walking down the river to wash off the sins of the deeds she’s done. She hopes and she prays that her god will forgive her, she’s left him behind with no place to run. Her man tried his luck so she shot him dead. ‘He ran out of time’ with a smile , she said. A good hearted woman with the devil inside, she’s left alone with no place to hide’).

Moderne folk, de muziek van ‘The Jellyman’s daughter’, mooie begeleiding en indringende zang. (Independent)

Fred Schmale Auteur