Rhythm & Blues Night eert de blues

R&B Night GroningenZo goed als uitverkocht was het op de 25e editie van  de Rhythm & Blues Night. De Groninger Oosterpoort  stond weer in het teken van de blues. Op vier podia waren liefst 19 acts actief. Er heerste een relaxte sfeer en de muziekliefhebbers hebben genoten van een fantastische avond.

Zelf had ik nogal last van hoofdpijn. Het viel af en toe niet mee om de flink hard spelende bands met plezier te volgen. Ik vraag mijzelf geregeld af waarom het allemaal zo hard moet, maar dan krijg ik te horen dat ik te oud word. Ik vind dat zo’n geluidsmuur vaak ten koste gaat van de subtiliteit in de muziek.

Mijn avond begint met een eerbetoon aan de onlangs overleden soulzanger Ben E King . Het is de troubadour Greg Trooper die terecht hieraan aandacht besteed. Met een mooi versie van Stand By Me opent hij zijn optreden. Meestal zien we Greg in zijn eentje, maar vanavond heeft hij versterking van toetsenist Chip Dolan en bassist Bart Kamp. Dat klinkt als een klok en daardoor krijgen de geweldige liedjes van Trooper nog meer zeggingskracht. Er valt onder meer te genieten van het ontroerende oude lied Bluebell en Good Luck Heart.

Mud MORGANFIELDIk kon helaas niet het hele concert van Greg Trooper volgen, want ik wilde ook nog Mud Morganfield zien. Deze oudste zoon van Muddy Waters had ik nog nooit gezien. Het is een stevige kerel en hij lijkt veel op zijn vader. Gedegen ouderwets klinkende Chicago blues krijgt de liefhebber voorgeschoteld.  Op Baby Please Don’t Go zit ik niet echt te wachten, maar het is wel leuk om Got My Mojo Workin’  te horen van de zoon van de beroemde bluesmuzikant. Ook het klassiekertje Forty Days Forty Nights komt voorbij. Mud heeft een uitstekende band om zich heen en hij moedigt telkens zijn mannen (o.a. de geweldige gitarist Ronni Busack-Boysen)  aan om elke noot uit hun instrument te halen.

Heritage Blues Orchestra met een vier koppige blazerssectie dat belooft wat en dat kwam ook uit. In de bomvolle grote zaal hadden Junior Mack, Bill en zijn dochter Chaney Sims er duidelijk zin in. Het was een van de hoogtepunten van deze avond. Een afwisselende show met gospel en vele blues stijlen zoals ik van hun gewend ben.  Veel nummers van het uitstekende album And Still I Rise kwamen voorbij zoals het gruizige Get Right Church  (prachtig slide gitaar), de ode aan Clarksdale (Clarksdale Moan) en het met veel percussie gevulde meezingertje C-Line Woman. Zoals gebruikelijk mocht Chaney zich vocaal weer helemaal uitleven met de bluesklassieker St James Infirmary. Kortom een overtuigend concert waarmee de band een hoop nieuwe zieltjes heeft aangeboord.

Nog een klein stukje gezien van de southern rockband  Drivin’’N’’ Crying.  Die speelden weer  erg luid, maar lang niet zo erg als in Den Haag tijdens de Koningsnacht. Het blijft een genot om zo’n geweldig nummer als Fly Me Courageous live te horen.

ROBBEN FORDDe veelzijdige gitarist Robben Ford had het idee dat hij in een groot stadion aan het spelen was. Wat een aanslag op de oortjes in de kleine zaal van De Oosterpoort. Ford speelde onder meer nummers van zijn laatste album Into The Sun. Hij had een geweldige band bij zich en het werd nog leuker met de komst van de gitarist van Gov’t Mule: Warren Haynes.  Maar er waren gelijker tijd ook nog twee andere acts die ik wilde zien.

Veel had ik verwacht van My Baby. Het jonge Nederlands-Nieuw-Zeelandse trio had er zeker zin in, maar ik haakte al gauw af door die verschrikkelijk te hard afgestelde basdrum, die elke finesse de grond in boorde. Wat zonde, want deze groep heeft werkelijk talent. Luister maar eens naar die heerlijke plaat Shamanaid met psychedelische blues vol invloeden uit de Wereldmuziek.

Even tot rust komen bij de wonderschone liedjes van Malcolm Holcombe. Deze singersongwriter speelde samen met multi-instrumentalist  Jared Tyler, die onder meer mooie klanken maakte op zijn lap steel. Het goed op elkaar ingespeelde duo maakte indruk met  het uiterst trieste Comes The Blues en het countrysnikkertje Down By The Old Sunrise.

r & b night groningen 201 059MAVIS STAPLESDe grote publiekstreffer van deze avond was gospel diva Mavis Staples. De laatste keer dat ik haar zag was in 1981. Op het North Sea Jazz festival  zong  zij toen met The Staple Singers.  34 jaar later zingt zij opnieuw het geweldige I’ll Take You There en Freedom Highway. De laatste song schreef haar vader Pops  en werd de soundtrack van de burgerrechtenbeweging, die  het bewustzijn van de Afro Amerikanen aanwakkerde.  De stem van de 75 jarige Mavis heeft nog altijd de kracht die haar zo uitzonderlijk maakt. Met een solide band zong zij ook liedjes van haar latere werk zoals een cover van Funkadelic (Can You Get To That). Maar het hoogtepunt voor mij was de wijze waarop zij The Weight van The Band met die soulvolle stem bewerkte.

De countrymuziek zit vaak in het verdomhoekje. Ook deze avond.  J.P. Harris & The Tough Choices speelde tijdens het concert van Mavis Staples en miste daardoor het publiek dat hij verdiende. Ik heb  maar een nummertje van deze traditionele country mee kunnen pikken.

Chuck Prophet speelde deze avond in zijn eentje. Hij had nogal last van het flinke gedreun dat uit een andere zaal kwam.  Ik heb betere concerten van Chuck gezien, maar het blijft altijd leuk om hem te zien. Na het fraaie Doubter Out Of Jesus probeerde hij het publiek te activeren door te vragen naar verzoeknummers. Een van de suggesties was het heerlijke zomerse liedje Summertime Thing. Daarnaast hoor ik altijd graag het nummer over muzikale broers: The Left Hand And The Right Hand.

Helaas het concert van Guy Forsyth gemist, maar die had ik 2 avonden eerder al aan het werk gezien in de Qbus Leiden.

JP HARRISHet was inmiddels 1 uur in de nacht dat de southern rockers Gov’t Mule  met hun concert in de grote zaal begonnen. Het was keihard en ik hield het niet lang vol. Van die lang uitgesponnen nummers  moet je houden. Als verrassing had gitarist Warren Haynes nog een gast namelijk Junior Mack van Heritage Blues Orchestra. Beide gitaristen leefden zich helemaal uit in een wervelende uitvoering van The Thrill Is Gone. Een eerbetoon aan BB King die in het ziekenhuis ligt.

De meest energieke act van de avond was Daddy Long Legs. Wat een power bracht dit Amerikaanse jonge trio uit de stal van Norton Records. Een feestje bouwen met een mix van punk, rockabilly, blues en rock gaat hun gemakkelijk af. Jammer dat mijn energie op was, zodat ik het na een paar nummers voor gezien hield. Hopelijk zie ik deze wilde honden snel een andere keer.

Het was een mooie muziekavond met veel  blues en aanverwante rootsmuziek.  Het was de reis vanuit Den Haag meer dan de moeite waard. Hulde voor de organisatoren, die hopelijk nog eens 25 jaar door programmeren. Een festival om te koesteren.

Alle foto’s van Paul Jonger behalve R&B Night is van Knelis

Paul Jonker Auteur