Moulin Blues zeer aangenaam vertoeven

Op 1 en 2 mei vond in het Limburgse Ospel de dertigste editie van Moulin Blues plaats. Ook dit jaar had de organisatie weer een interessant programma weten samen te stellen met de nodige bekende namen, maar ook wat minder bekende. Het was een breed programma, waar voor ieders gading wel wat bij zat, maar waar de real blues zeker op de zaterdag toch de boventoon voerde.

Dag 1

We komen de grote tent binnenlopen op het moment dat burgemeester Henk Evers zijn openingsspeech beëindigt en opperspreekstalmeester Doghouse Sam de eerste band mag aankondigen. De Zweedse band The Hightones openen het festival en doen dat op degelijke wijze. Lekkere ongecompliceerde blues met prima harmonica en gitaarwerk. De band begint te spelen voor een vrijwel lege tent, maar tijdens hun optreden stroomt het al lekker vol.

IMG_1866Het oorspronkelijk uit Jackson, Mississippi afkomstige, maar tegenwoordig in Philadelphia gezetelde trio John the Conquerer doet er nog een schepje bovenop. Pierre Moore en zijn mannen laten horen hoe blues- rock zou moeten klinken. Een dankwoord voor de organisatie voor deze aangename introductie van deze band aan het Nederlandse publiek.

De Britse Joanne Shaw Taylor mag vervolgens tonen wat ze in huis heeft. Het overgrote deel van het publiek smult van deze rock chick. Persoonlijk vind ik het jammer dat ze haar toetsenist thuisgelaten heeft, want die brengt altijd wel de nodige nuance in het spel. Nu is het een beetje een muur van gitaargeweld, dat de zaal in wordt geslingerd, met heel af en toe een rustpuntje, zoals in Frankie Miller’s “Jealousy”. Maar de rockers worden met dit optreden op hun wenken bediend.

IMG_2003Het optreden van de Grand Lady Mavis Staples is ronduit indrukwekkend. Met een uitgebreide band speelt de diva een breed scala aan songs. Alles wordt strak American Style geregisseerd, maar we krijgen prachtige soul met veel blues, gospel en pop voorgeschoteld. Vijfenzeventig jaar oud is mevrouw Staples, maar ze beschikt nog steeds over een zeer imposant stemgeluid. De dame heeft ook nog het nodige te vertellen. Helaas gaan de verhaaltjes tussen de songs door een beetje de mist in, doordat het bier en de buren voor een aantal bezoekers prioriteit heeft.


Devon AllmanDevon Allman
mag de eerste dag afsluiten op het hoofdpodium en doet dat met verve. Hij gaat prima van start, maar na een paar nummers begint het toch op te vallen dat zijn songs niet de kracht hebben van die van zijn vader, die je wel gelijk naar de strot grijpen. Hij speelt materiaal van zijn nieuwe cd Ragged & Dirty, maar grijpt ook terug op het Honeytribe en Royal Southern Brotherhood materiaal. Bij de Clapton cover “Forever Man” komt de stemming er wel helemaal in. Hij brengt met “Stand By Me” een prachtig eerbetoon een Ben E. King en met een uitgebreide versie van “One Way Out” zorgt hij ervoor dat hij er niet zonder toegift vanaf komt. De toegift wordt “All Along The Watchtower “. Het is toch wel opvallend dat uitgerekend de covers het meeste gejuich ontlokken. Behalve een uitstekende zanger is Allman een prima gitarist, hoewel de vergelijking met het spel van zijn illustere oom voor mijn mank gaat. Voor de broodnodige afwisseling in het gitaarspel is gelukkig Bobby Schneck Jr. van de partij.

Ralph de JonghLaten we verder niet het Moulin Blues Café vergeten. Daar opent Ralph de Jongh met twee sterke sets. Ralph is in opperbeste stemming en moet en is op het podium zo druk in gesprek met wat vrienden en bekenden, dat hij er op geattendeerd moet worden door de stage manager, dat het echt tijd is om te beginnen.  En hij weet ook de volle tent hier te overtuigen.

WB & the Mercenaries, de band van de voormalige Seatsniffers-frontman Walter Broes, zetten later ook nog twee sterkte sets neer met hun mix van rock ‘n’ roll, rockabilly en blues.

Een prima dag met gezellig en soms verrassende gesprekken met veel “blues familieleden” komt tot een einde, maar ‘the best has yet to come’. Vooral de aanwezigheid van de heer Ian Siegal op het festivalterrein wakkert de nieuwsgierigheid naar de tweede dag aan.

Dag 2

Dag twee begint met een stralend zonnetje en een ritje van de ene hemel (mijn logeeradres) naar een ander hemel: guitar heaven. Want dit instrument zorgt deze dag wel voor veel hoogtepunten.

Het begint in het café met een zeer verrassend optreden van het Australische/Ierse duo Hat Fritz & Cara Robinson. De man met de hoed speelt gitaar en zingt, terwijl miss Robinson achter het drumstel zit. Ook zij zingt en bespeelt tevens het washboard en de fluit. Hun verfrissende aanpak, waar ze twee heerlijke sets spelen met authentiek blues geluid met toch een geheel eigen identiteit, spreekt mij wel aan. Heel mooi en dit moet je echt zien als je daarvoor in de gelegenheid bent.

Daddy Long Legs is van een heel andere orde. Bij dit garage blues gezelschap krijgen we veel harmonica en gitaar geweld voorgeschoteld. En ook hier is de kleine tent vol met een deinende massa. Toch had de feestvreugde het toppunt nog niet bereikt.

Dry Riverbed TrioHet Dry Riverbed Trio zorgt voor een daverend vervolg. Dusty Ciggaar (gitaar/zang), jongere broer Darryl (drums/zang) en Ronald Tilgenkamp (bas/zang) zorgen met hun mengeling van country/rockabilly/blues/rock ‘n’ roll voor een waar volksfeest en dat deze jongens ook hoog gewaardeerd worden door collega muzikanten blijkt uit het feit dat mensen als Jon Amor, Ian Siegal, Willem van Dullemen en Kid Ramos in de loop van de sets op het podium verschijnen om een gastrol te vervullen.

En mocht je denken dat na dit wervelende optreden de rest wel kon inpakken, dan wordt toch buiten de waard gerekend, want T-99 doet er zeker niet voor onder. Mischa den Haring en zijn companen houden de tent volledig vol en bij de ingangen staan veel liefhebbers een wanhopige poging te ondernemen om een blik op dit gezelschap te kunnen werpen. Je zou de hele dag in het café kunnen vermaken, maar het echte blues geweld vindt toch plaats op het hoofdpodium.

Guy Verlinde opent daar vandaag op prima wijze. Niet terug vallend op oude publieksfavorieten, maar met nieuw materiaal van zijn cd Better Days Ahead. En ook met de nieuwe songs weet hij te overtuigen en een mooi feestje te bouwen.

Elk jaar weet de organisatie mij wel te verrassen met een mij onbekende act. De grote verrassing dit jaar: John Knight & Soulstack. Al bij de soundcheck weten ze mij de tent in te lokken met een indrukwekkende versie van “Hey Pocky A-Way” van The Meters. Het optreden begint dan met een fraai stukje vierstemmig a-capella om vervolgens los te barsten in een soul, gospel, New Orleans R&B gumbo, met onder meer een heel fraai “Jesus On The Mainline”. Zeker een band om me wat meer in te verdiepen.

Boom BandDan …The Boom Band. Een supergroep, die overtuigend van start gaat met het met twin-gitaar werk doorspekte “We Can Work Together”. Ook het instrumentale “Monty’s Theme” en hun versie van “Terraplane Blues” zijn absolute pareltjes. Naar mijn mening is het niet meer dan de som der delen en de cohesie tussen de verschillende songs ontbreekt een beetje. Niet alle songs kunnen mijn aandacht vasthouden en pas als Ian Siegal zijn gastbijdrage komt vervullen, worden er wat pittige kruiden aan toegevoegd. Overigens, muzikaal gezien is het echt perfect, hoewel … met vier gitaristen op het podium mag het soms wel een onsje minder zijn.

Selwyn BirchwoodMet Selwyn Birchwood heeft men bij Moulin Blues wel een toekomstige topper in huis gehaald. Eigenzinnig, eigentijds en toch diepgeworteld in de blues traditie brengt deze uit Florida afkomstige International Blues Challenge winnaar een overtuigende show met vrijwel we uitsluitend eigen werk, hoewel we in “Don’t Call No Ambulance” wel een stukje “Nobody’s Fault But Mine” waarnemen.

In “Hoodoo Stew” laat Selwyn horen dat ook de lapsteel voor hem weinig geheimen kent. Muzikaal vakmanschap met gevoel voor show. Met mannen als Birchwood is de blues nog lang niet dood en begraven. In het begin is het geluid van de saxspeler erg dominant aanwezig, maar de geluidsmensen weten dit snel te corrigeren.

Ook The 44s featuring Kid Ramos geven een indrukwekkende performance. Evenals bij zijn vorige r verschijning in Ospel weet Ramos me weer kippenvel te bezorgen met zijn gitaarspel. Deed hij het de vorige keer met een solo in “As The Years Go Passing By”, dit keer is Magic Sam’s “Easy Baby” het prijsnummer. Met alle respect voor de band van Johnny Main en zijn mannen, Kid Ramos tilt deze band toch wel boven het gemiddelde uit en krijgt terecht veel speelruimte. Het twintigjarige harmonica-talent Jake Huffman laat in “Jake’s Juke” horen een grote te worden op dit instrument. Met “Automatic” blazen ze bijna het dak van de tent. Fransman Nico Duportal levert op zijn Gibson Les Paul Goldtop ook nog een bijdrage, die niet onvermeld mag blijven.

Mr. SippAansluitend op het verhaal van Selwyn Birchwood: Castro Coleman a.k.a. Mr. Sipp ‘The Mississippi Blues Child’ weet de andere International Blues Challenge winnaar zelfs nog te overtreffen. De man staat geen seconde stil en vrijwel zonder onderbreking tussen de nummers speelt hij in vijf kwartier tijd de hele tent plat. Ook hier buiten goede muziek ook een hoog entertainment gehalte. Met zijn versie van ‘Little Wing’ weet hij een aantal bezoekers tot tranen te roeren, dus wie ben ik om hier verder commentaar op te hebben. Hij komt later dit jaar terug naar Nederland en zal mij dan zeker in het publiek aantreffen.

T-99Kent Burnside featuring J.J. Holiday & Jimmie Wood: bij de naam Burnside denk je meteen aan Kent’s beroemde grootvader R.L. en ook in de muziek is daar veel van terug te horen. Met de beide heren van de Imperial Crowns zet hij een goede show neer met indrukwekkende zware grooves. Op een geven moment staan de voltallige 44s, inclusief Kid Ramos op het podium mee te spelen.

Na twee lange dagen komt er dan toch een eind aan een zeer geslaagde editie van Moulin Blues met Matt Andersen & the Mellotones. De Canadees heeft een imposant postuur, dat toch nog overtroffen wordt door zijn stemgeluid. Met zijn uitgebreide begeleidingsband brengt hij zijn fraaie songs. Vooral de blazerssectie geeft nog wat extra power aan de show. Toch pakt het mij niet, zoals zijn solo optredens mij pakken en als ik na een half uurtje merk dat ik het allemaal wel veel op elkaar vind lijken, wordt het tijd om voor dit jaar een streep onder het festival te zetten.

Het was weer zeer aangenaam vertoeven aan de Meijelsedijk in Ospel en ijs en weder dienende hoop ik er volgend jaar zeker weer bij te zijn. Aangenaam gezelschap en goede muziek … een niet te overtreffen combinatie.

Foto’s: Audrey Vrolijk

Ton Kok Auteur