Sven Hammond, IV

Sven Hammond, IVDat is pas met de deur in huis vallen. Brother Drunk van Sven Hammond opent IV (we hebben even overwogen of we een prijsvraag uit zouden schrijven met als vraag hoeveel albums Sven Hammond [Soul] tot nu tot heeft uitgebracht) zoals Apple een store. Ogenblikkelijk moeten wij denken aan King’s X en Doug Pinnick de geweldige bassist en zanger van dit in ons lang nauwelijks gekende en dientengevolge evenmin voldoende gewaardeerde trio uit Texas. De falsetstem van Ivan Peroti, de snijdende gitaar-rif van Tim Eijmaal, de loom funkende bas van Glenn Gaddum en de niets ontziende drums van Joost Kroon, het liedje over de voor ons onbekende dronkaard zet de toon. En dat was nodig, want wij kennen Sven Hammond in het geheel niet. Nou ja, we zien Sven Figee (aan wiens orgel menig keyboardspeler zich zou moeten toetsen) weleens bij DWDD. Eerlijk? We hebben vaak veel kritiek op dat programma, zeker waar het elke band maar één minuut laten spelen betreft, maar het zet wél heel veel muzikanten in het zonnetje. Warempel, het tweede liedje, Fly, lijkt zo mogelijk nog meer op King’s X. Qua riff én de wijze waarop Peroti zingt. Want zingen, dat kan hij! En dan komt liedje nummer drie. Empire.

Zeg nu zelf, dit is toch een fenomenale single?

We hebben ons bij het vele malen beluisteren van IV weleens afgevraagd of de band het er wat de productie betreft niet te dik bovenop heeft gelegd. Dat doen we niet meer. Want IV mag dan meer ‘Roachford’ zijn dan ‘Bobby Womack’, het album is gevuld met werkelijk onweerstaanbare rock ‘n’ soul. Daarnaast, het in kringen van soulliefhebbers zo geliefde speuren naar oude acts op muzieklabels als Ace Records, doet de blik op de hedendaagse soulbands soms vertroebelen.

Het is overigens niet allemaal rock wat Sven Hammond laat horen. Luister maar eens naar die subtiele frasering en stembuigingen in Diamond Drink. Prince, iemand? En dan, alsof de band het voorafgaande al spelend heeft gelezen, laten ze het zevende liedje, King, gewoon een klassieke soulballad zijn. Alsof ze willen zeggen: “U dacht dat wij dit niet kunnen?” Pain rockt dan weer en met het voorzichtig naar Stairway To Heaven knipogende Kill Your Darlings, een liedje van zachtaardige durf, besluit IV.

Sven Figee verklaarde onlangs aan Jean-Paul Heck waarom het woord ‘soul’ uit de bandnaam is verdwenen: “We zitten nu op een geweldige rocktrip, vandaar dat we hebben besloten om de ‘s’ van soul te laten vallen.” U hebt inmiddels begrepen dat we de eerste drie albums van deze band nog nooit hebben gehoord. Wat geeft het, aan het prachtige IV hebben we voorlopig onze oren vol. (Caroline)

Ga ze zien op de bevrijdingsfestival in Enschede.

Wim Boluijt Auteur