Rich Hopkins & Luminarios, Tombstone

Rich Hopkins & Luminarios, TombstoneTwee jaar na het album Buried Treasures is er opvolger Tombstone van Rich Hopkins, een van mijn meest favoriete rockmuzikanten. Ik zie steeds weer uit naar een dosis nieuwe onweerstaanbare woestijnrock, het vaste concept van de man en zijn Luminarios uit Tucson, Arizona. Een concept dat natuurlijk ook voor Tombstone werd gebruikt en dat staat voor eenvoud van de songopbouw, weergaloze gitaarriffs, schroeiende gitaarsolo’s, pakkende melodieën, super strakke ritmesectie, half pratende emo-zang, soulvolle achtergrond koortjes, gepassioneerde uitvoering en songteksten die zowel van persoonlijk- filosofische als van sociaal-politieke betekenis zijn. De ene keer dienen ze als ferme aanklacht tegen onrecht waaraan mensen voortdurend worden blootgesteld, een andere keer als krachtige oproep voor een betere wereld.

Tombstone bevat twaalf nummers. Tien daarvan schreef hij samen met zijn vrouw Lisa Novak, welke laatste met het akoestische slotnummer Leona’s Waltz een stille, ontroerende hommage brengt aan haar moeder, ooit pianiste in de band The Southernaires. De zanger van die band indertijd, Arnold Parker leende zijn stem aan dat liedje. Een muzikale vernieuwer zal Hopkins waarschijnlijk nooit worden. Liever niet zelfs wat mij betreft, want zijn muziek onderga ik altijd als een hele fijne luistertrip. Het gestage, meeslepende tempo, de sensitieve sfeer en authentieke voordracht waarmee dat allemaal over het voetlicht wordt gebracht, is van een even grandioze als tijdloze klasse. (Blue Rose Records)