José Gonzáles, Vestiges & Claws Mute

Zoals de Volkswagen Golf.
Zoals Prodent tandpasta.
Zoals Venz hagelslag.
Zoals een Batavus fiets.
Zoals V&D.
Zoals het Tweede Kamerlid Agnes Wolbert.
Zoals Heineken bier.
Zo klinkt José González.

José Gonzáles, Vestiges & ClawsIn 2003 bracht de Zweed zijn goed ontvangen album Veneer uit. Zijn ‘rollende’ akoestische gitaarspel en zijn ingetogen zang mochten op waardering rekenen. Het onlangs verschenen Vestiges & Claw is pas het derde soloalbum van González die echter sinds dat eerste album ook twee albums met de Zweedse folkrockgroep Junip maakte. De singer-songwriter staat, net als het rijtje hierboven (uitgezonderd misschien Agnes Wolbert, die ik nauwelijks ken), zowel voor kwaliteit als voor een zekere alledaagsheid. Er zijn mensen die dat laatste woord in de vorige zin liever door saaiheid zouden vervangen. Zover wil ik niet gaan. Maar echt opwindend kan ik de muziek van González niet vinden. Dat is al zo sinds ik hem op een vrijdagavond in de zomer van 2007 het Cactus Festival in Brugge zag openen. Vestiges & Claw brengt hierin geen verandering, ook al presenteert José González zich met deze plaat als een zijn vak toegewijde man van liedjes. (Peacefrog)

Wim Boluijt Auteur