Esme Patterson, Woman To Woman

Esme Patterson, Woman To WomanDe antwoordsong. In de jaren vijftig en zestig was dit fenomeen heel populair. Een bekend voorbeeld: Hank Thompson scoorde een hit met “The Wild Side Of Life” en Kitty Wells antwoordde met “It Wasn’t God Who Made Honky Tonk Angels”. Nog steeds wordt het leuke idee opgepikt. Zo cirkelt nu ‘Woman To Woman’ van singer-songwriter Esmé Patterson in mijn speler. Dit is haar tweede solo-CD, Esmé komt uit Denver, Colorado, waar zij ook actief was in de groep Paper Bird. Ze verscheen op Anaïs Mitchell’s concept-album ‘Hadestown’ en werkte samen met Shakey Graves op ‘And The War Came’.

Toen Esmé in een hotelkamer, op een winteravond in Spearfish, South Dakota, het bekende Townes Van Zandt nummer “Loretta” aan het instuderen was, realiseerde zij zich – dat er veel bekende liedjes zijn met een vrouwennaam, bevroren in de tijd, als een zwart-wit foto. Zij besloot dat de dames toch wel ’n beetje kleur verdienden!

Al in de eerste minuut verovert Esmé mijn muzikale hart. Geen wonder, dat “Valentine” de aandacht trok van Elvis Costello, want dit is het antwoord van zijn “Alison”: “I make love to whoever I want”! De gitaar volgt Esmé’s speelse, bijzonder energieke zang: ze gaat moeiteloos van gesproken voordracht tot veelvuldig gebruik van de fraai vibrerende kopstem. Het altcountry / rootsrock album is live opgenomen met een volledige band, we horen zelfs een viool. Esmé komt over als een pittige, zelfbewuste en onafhankelijke vrouw, ze is direct, af en toe stevig rockend met wat punk invloeden.

“Never Chase A Man” is het rake antwoord op “Jolene” en ik raak verliefd op de uitbundige pedal steel. “Oh Let’s Dance” (“Lola”) krijgt een toepasselijk Caraïbisch ritme mee, “What Do You Call A Woman?” (“Billie Jean”) is een sterke bluesrock track en in “Louder Than The Sound” (“Evangeline”) heeft Esmé geen enkele moeite met de gecompliceerde melodie. Ook “A Dream” (“Goodnight Irene”) is knap gezongen met koortjes en voor “Wildflower” (“To Ramona”) blijft zij Bob Dylan’s stijl trouw.

Is dit een feministisch album? In zekere zin, het was geen vooropgezet plan maar Esmé voelt zich goed bij dat stempel. Of had zij beter van al die klassiekers af kunnen blijven? Ze krijgt inderdaad dergelijke kritiek en als ‘music nerd’ snapt zij dat, maar aan de andere kant: het is popmuziek, geen religie, niets is heilig. Zelf zou zij het best gaaf vinden, als iemand één van haar eigen liedjes beantwoordde! (Xtra Mile)

Johanna Bodde Auteur