Nick Edward Harris, The Tall Trees

Nick Edward Harris, The Tall TreesIemand vergeleek hem met John Martyn en Sam Beam (Iron & Wine). Het leek me een adequate omschrijving, al voegde ik er in gedachten John Renbourn en Bert Jansch aan toe. Ook al klinkt Nick Edward Harris dan niet zó folk en zó virtuoos als laatstgenoemde heren, in zijn bloed zingen de snaren evenzo.

Intermezzo. Hoewel u er hier niets van gemerkt zou hebben als ik het niet had opschreven, koste het me toch enige tijd om weer naar The Tall Trees van Nick Edward Harris terug te keren. Renbourn en Jansch, wat een muziekmannen van formaat! Wie luistert er tegenwoordig nog naar ze? Nu de americana zo vaak blijkt te zijn aangelengd met andere americana en bijgevolg steeds meer van het vroegere vuur lijkt te ontberen, is een terugkeer naar ware (outlaw)country en Engelse folk zo gek nog niet. Lijkt mij.

Is de indruk gewekt dat The Tall Trees, het tweede album van de uit London afkomstige Harris nauwelijks is beluisterd? Niet is minder waar. Luister naar Calm Your Demons, het eerste liedje van deze cd en u zult de andere elf ook willen horen. Opnieuw willen horen bovendien.

Ondertussen moet ik wellicht iets rechtzetten. Mogelijk bestaat nu het idee dat Nick Edward Harris op zijn best een ‘bekwaam’ gitarist is. Wie naar de intro van Unarmed luistert, of Trying To Be Silent vooral volgt middels de akoestische gitaar van Edwards, weet wel beter. Ook opvallend, in dat laatste liedje klinkt hij zowaar als Dotan.

Wil deze Engelsman dat wij zoveel als mogelijk onze eigen verbeelding aanspreken als we naar dit prachtige album luisteren? Het ontbreken van welke informatie dan ook (uitgezonderd zijn naam, de titels van de liedjes en een verwijzing naar zijn website) op The Tall Trees lijkt daar inderdaad op te wijzen. Zijn bedachtzame voordracht en de flarden tekst die soms achter mijn oren blijven haken, doen vermoeden dat zijn teksten meer dan de moeite waard zijn, al zal het nog wel een tijdje duren voordat ik ze allemaal heb kunnen doorgronden. Het zesde liedje, Moscow To Beijing is instrumentaal: de viool en gitaar nemen hun hoed af voor klezmer zonder dat deze in de buurt lijkt. En dan is er nog het prachtige Black Box. Een zwarte doos op de bodem van de zee, “(…) sending out your signal to the fish in the sea.” Nu eist een piano alle aandacht op, evenals een ijl klinkend blaasinstrument. Dan volgt warempel een fraaie, tweede instrumental. De laatste verrassing is On The Way To Leh. Ineens weet ik aan wie hij me nog meer doet denken: Richard Thompson. Een compliment als geen ander, lijkt me.

The Tall Trees is bescheiden van aard. Het nestelt zich naast de luisteraar zonder dat deze het in de gaten heeft. De avondroodfoto op de hoes geeft een treffend beeld. Zo vaak te zien en zelden écht gezien. Langzaam maar zeker hoor je meer in deze plaat. Tot je bij de trompet in het laatste liedje, About You, bent gekomen. Als het zover is, kan The Tall Trees met de meest liefdevolle woorden die een luisteraar over de lippen kunnen komen, worden getypeerd als ‘behorend tot de collectie’. (Shifted Fiction Records)

Wim Boluijt Auteur