To Kill A King

To Kill A KingHet liep in het beging niet allemaal van het leien dakje, voor de uit Londen afkomstige pop rock formatie To Kill A King. Amper verscheen hun debuutalbum Cannibals With Cutlery (2013), vertrokken er zo, uit het niets, de bandleden Ian Dudfield op gitaar en drummer Jonathan “Jon” Willoughby. Ga er dan maar eens aanstaan! Ze hebben zich er klaarblijkelijk doorheen geslagen want anders hadden we niet meer van hun vernomen natuurlijk.

Vorig jaar maakte onze SXSW verslagever Paul Jonker al melding van To Kill A King. Afgelopen zomer dook het gezelschap samen met Bastille producer Mark Crew de studio in. Het resultaat van dit titelloze album mag er zijn. Tussen de subtiele opener Compare Scars en de grillige afsluiter Today, valt er genoeg te beleven om je oor eens goed te luister te leggen. Nee, mannen dit is geen roots, dit Britpop met een geraffineerd randje post-punk. In eerste instantie dacht ik, waar ben ik aan begonnen. Totdat ik de eerste single Love Is Not Control voorbij hoorde komen. Het is een catchy melodietje met een ligt melancholieke ondertoon. Het knarsende stemgeluid van Ralph Pelleymounter past zich moeiteloos aan bij de enorme diversiteit van de songs op dit album. In muzikaal opzicht sluiten bassist Peter Hakola, drummer Josh Taffel, gitarist Grant McNeill en Ben Jackson op toetsen daar naadloos daarbij aan. Door de bocht genomen hebben To Kill A King een behoorlijk volwassen album afgeleverd.

Geeft het toe, het was een uitdaging. Maar met een beetje flexibele instelling, denk ik dat een beetje roots muziekliefhebber het mij eens zal zijn als ik zeg dat op deze plaat prima gemusiceerd wordt. Terwijl indie-folk bandje als Mumford & Sons en The National een beetje op hun retour lijken, geven To Kill a King het genre juist een frisse twist. (Xtra Mile Recordings)

Jan Janssen Auteur