JJ Grey & MOFRO, bevlogen briljant

Marc BroussardVrijdag 27 maart maar eens naar Paradiso getogen om voor de derde keer JJ Grey & Mofro aan het werk te zien. Maar voordat het zover is, worden we eerst getrakteerd op het voorprogramma Marc Broussard. Deze Amerikaanse singer/songwriter brengt een mix van soul, rhythm-and-blues, rock en pop ten gehore en wel op een manier die mij uitstekend beviel. Hij begon solo, afwisselend akoestisch en elektrisch, oa met nummers als ‘Paradise’, ‘Au long’ en ‘Gibby’s song’, een setje waar de kwaliteit al vanaf spat, mede door zijn geweldige stem die behalve zacht en gevoelig kan klinken het ook kan laten donderen. Zijn tweede setje wordt hij ondersteunt door Anthony Cole, Andrew Trube, Anthony Farrell en Todd Smallie, jawel, leden van Mofro. Vanaf nu krijgen de nummers wat meer body, zeker met de eerste twee nummers ‘Weight of the world’ en ‘Come in from the cold’ en wordt er qua stijl al mooi opgebouwd naar JJ Grey, die op het laatst ook het podium wordt opgeroepen om Marc vocaal te ondersteunen. Dit is een mooie overgang naar hét concert van de avond.

JJ Grey & MOFRONa een korte pauze is het dan de beurt aan JJ Grey en zijn kompanen, nu ook met de blaassectie Dennis Marion en Jeff Dazey. Met in het achterhoofd natuurlijk het nieuwe album ‘Ol Glory’, gaan we er even goed voor staan en ja hoor, de opener is er één van, ‘Hold on tight’, een lekker begin.

Om het publiek wat op te warmen volgt ‘Brighter days’, altijd goed om je eigen stembanden op te warmen, daarna worden oude en nieuwe nummers afgewisseld en met de voor Mofro zo bekende, maar ozo lekkere sound, met ruimte voor alle muzikanten. Het is een lust voor het oog om te zien met hoeveel plezier de heren nog steeds met elkaar staan te spelen, soms elkaar uitdagend met een kleine wending op het normale wat soms verrassende blikken oplevert maar wel met een zeer brede grijns.

JJ Grey & MOFROMaar wat wil je ook met een toetsenist die zo relaxt is, een gitarist, die stilletjes zijn werk uitstekend doet en er soms een solo uitperst die je kippenvel bezorgd, een even relaxte drummer, maar eentje uit de topsector, met enkel bekkens, snare en bassdrum weet hij het ritme aan te geven, hard of strelend, hij draait zijn hand er niet voor om, pas later in de set verschijnen dan ook de eerste zweetdruppel op zijn karakteristieke kop. Onmisbaar in dit geheel zijn natuurlijk de bassist die retestrak werk aflevert met een grijns op zijn gezicht die er het hele concert volgens mij niet meer af is geweest, en de beide blazers, beiden steengoed in de solo, met veel gevoel blazend maar ook als jazzy jammend wanneer het moet.

En natuurlijk JJ zelf, bevlogen als altijd, puike gitaarsolo’s er uit gooiend, mondharmonica, tamboerijn en zijn altijd soulvolle, met jou gevoel spelende, stem, die je de koude rillingen bezorgd. Het enige mankement op dit geweldige optreden is naar mijn mening de keuze van de nummers. Ik had gehoopt op meer dan zes nummers van het nieuwe album ‘Ol Glory’, vooral ‘Brave lil’ fighter’ en ‘Tic Tac Toe’ had ik graag erbij gehad, nou ja, misschien een volgende keer dan maar, want dat ik daar weer bij aanwezig zal zijn is zeker!

Jan van Eck Auteur