Bonefish, Time To Market

Bonefish, Time to MarketRockband Bonefish uit Stockholm speelt, naar eigen zeggen ‘electrified americana’. Toen hun titelloze debuut (2013) bij mij binnenrolde, verwachtte ik metal of ander snoeihard spul. Dit op basis van de album cover, de naam en het vissengraat logo. Het bleek dus stevige maar melodieuze rock te zijn, met invloeden uit blues, pop en folk. Als invloeden werden genoemd: Television, Talking Heads, T-Bone Burnett en verder Dinosaur Jr, Arcade Fire en Queens of the Stone Age.

Voorman Bie Karlsson heeft zijn sporen inmiddels wel verdiend, sinds eind jaren zeventig speelt hij in diverse succesvolle Zweedse bands, waarvan zelfs albums op grote labels uitgebracht zijn. Hij is de belangrijkste songschrijver voor Bonefish. De overige drie bandleden, die gitaar, bas en drums spelen, zijn ook ervaren muzikanten. Vaste gast Max Lorentz (toetsen) werkte in het verleden met niemand minder dan Agnetha Fältskog.

Deze EP ‘Time To Market’ laat een veel leuker schilderij zien, wél van dezelfde kunstenaar Ulf Rahmberg trouwens. Er staan vier nieuwe nummers op en vier bonus tracks. De muziek is erg sterk, het speelplezier knalt uit de speakers en er is veel zorg besteed aan de arrangementen. Dit is uitstekende ‘duo gitaar’ rock, naar het voorbeeld van Tom Verlaine en Richard Lloyd in Television uiteraard, maar ook True West komt bovendrijven en Neil Young is nooit ver weg. Een herbeleving van de tachtiger jaren, zoals aangekondigd door de band, maar wel met een eigen stempel – mede dankzij de prima keyboards, dus ik heb daar geen probleem mee! Het vijf minuten lange “We All Gonna Go That Road” voert ons nog verder terug, tot poprock uit de late jaren zestig, met een aanstekelijke melodie, mooie samenzang en enthousiast lang uitgesponnen gitaar solo’s.

Wat de teksten betreft, ondanks een paar slimme vondsten (“Nothing rhymes with bullet”), krijg ik het gevoel dat sommige regels en uitdrukkingen iets te letterlijk uit het Zweeds vertaald zijn. Jammer – maar begrijpelijk, dat wordt ook in Nederland vaak gedaan! Er sluipt af en toe een Scandinavisch accent binnen, maar de stemmen van de heren, die de leadvocals afwisselen, zijn zonder meer goed. Bie doet zelfs af en toe aan Sean O’Brien denken!

Wat de bonus tracks betreft: dat zijn drie succesvolle nummers van het debuut in een alternatieve versie, oftewel iets anders gemixed. De krachtige, nostalgisch idealistische ballade “My Sweet Lord” besluit in een live-uitvoering deze EP, die meer eenheid in stijl en geluid laat horen dan de voorganger. (Independent)

Johanna Bodde Auteur