Chris Jamison, Lovecraft

Chris Jamison, LovecraftChris Jamison’s vijfde CD Lovecraft werd, toevallig of niet, opgewekt in het pittoreske bergdorpje Jerome, Arizona. Toeval omdat ik in 2006 via Sedona daar terecht kwam. Bleef daar hangen omdat de hoofdstraat als een Hollywood decor op mij over kwam en omdat het oude café, in die straat, te gezellig werd om daarna de auto in te stappen. Wat heeft dit te maken met deze release te maken, zullen jullie je afvragen. Ik zal het je uitleggen. Wij hebben overnacht een B&B. Vlak daarnaast stond een historisch schoolgebouw, waarover de B&B eigenaren maar niet uitgepraat raakten. Toeval wil dat Lovecraft daar nu juist precies is opgenomen.

De plaat werd opgenomen in periode waarin Jamison een nieuw leven aan het opbouwen was. Het isolement creëerden, volgens hem, de perfecte sfeer om de songs, die nu op Lovecraft staan, vorm te geven. Als ik naar de covers kijk van zijn vorige albums dan heeft Jamison wel iets desolate omgevingen. Jamison, geboren in Texas, groeide op in de Blue Ridge Mountains en dat hoor je in zijn muziek terug. Lovecraft bevat maar negen nummer en heeft een speelduur van precies negenendertig minuten. Jamison vult zijn soms psychedelische folk, country en pop songs zorgvuldig met traditionele instrumenten als cello, harp, viool, piano, trompet en Dobro. Op muzikaal gebied valt er eigenlijk niets op aan te merken. Jamison’s stemgeluid klinkt lichtvoetig en word in de meeste gevallen in een ruimtelijke mix gezet. Jamison produceerde Lovecraft helemaal in zijn eentje. De mix en mastering liet hij echter over aan Sam Kassirer (Josh Ritter) en Scott Hull.

Lovecraft opent, volgens mij, met de eerste single van dit album Always. Kom een opvallend tekst dingetje tegen in Juniper Blues. “wel I knew she forgive me as soon as her boots hit the ground” Ik heb er meerdere luisterbeurten overgedaan om niet op het verkeerde pad te geraken. Dan volgen What About Tomorrow, en The Mockingbird Songja, wat moet daarover zeggen? Chris Isaak meets Barcley James Harvest? Als dan tegen het einde van deze plaat Roadside Bar uit mijn speakers galmt, kan Lovecraft niet meer stuk bij mij. Het oude, knal rode, pleisterplafond, de iets of wat te hoge barkrukken roepen bijna nostalgische herinneringen op. Hier doen wij het voor in dit Cafe, bedenk ik mij dan ineens. (Independent)

Jan Janssen Auteur