Paul Dougherty, River Pearl

Paul Dougherty, River PearlPaul Dougherty is een veelzijdig artiest, zo maak ik op uit zijn bio. Behalve songschrijver, multi-instrumentalist is hij fotograaf en schilder. Geboren in Houston, Texas en opgegroeid in Nashville, Tennessee, in welke omgeving hij met enig succes in allerlei soorten bandjes – van punk tot country – speelt. In 1989 verblijft hij een jaartje in Berlijn, dé place to be natuurlijk voor kunstenaars en keert daarna terug naar Nashville om in 2002 opnieuw in Duitsland te gaan wonen. Dit keer in München, waar hij nog steeds woont. Voor het in die stad gevestigde label Bake It Black is River Pearl, een compilatieplaat niet meegeteld, zijn derde studio album en mijn kennismaking met zijn muziek.

Die kennismaking pakt niet onverdeeld gunstig uit. Dat komt door het allegaartje aan stijlen en de wat stuurloze instrumentale invulling van de dertien nummers, liedjes die zowel persoonlijke- als sociaal-politiek geëngageerde teksten bevatten. Rauw rammelende rock- en ruige blues nummers worden afgewisseld met wat fletse, saaie folk- en country ballads. Die buitensporig grote diversiteit brengt veel te weinig samenhang aan tussen de songs. Daar komt nog eens bij dat de liedjes van een doorsnee kwaliteit zijn en de – tussen de Dylan- en Al Stewartachtige schommelende zang van Dougherty – eveneens niet veel indruk maakt.

Knap is dat Dougherty – op een deuntje saxofoon ( Ian East) en pedal steel (Paul Hilton) na – alle instrumenten als gitaar, mandoline, drums, bas, mondharmonica zelf bespeelt. Daar heeft hij zich hoorbaar fijn in uitgeleefd, maar voor een evenwichtig album met liedjes die raken is meer nodig dan enthousiasme alleen. (Ake It Black Records)