The Deaf

The DeafLater als we oud zijn, zal er dan een toekomstige Johan Derksen wijzen op de werken van Spike? Iemand die met kennis van zaken uit de doeken doet dat met name de tweede incarnatie van Di-rect waarin Marcel Veenendaal zanger Tim Akkerman heeft vervangen, al tientallen jaren niet op waarde is geschat door ‘de kenners’? Ik heb het ze nooit gevraagd, maar ik vermoed dat hier in het Café heel wat mensen rondlopen die deze Haagse band nauwelijks een oor waardig keuren. Spike, de bassist van Di-rect heeft ook een andere band die hij The Deaf noemt. De bassist van deze band, Miss Fuzz (Janneke Nijhuijs), maakt tegenwoordig ook deel uit van Melle de Boers Smutfish. Kijkt men daar ineens op van het glas bier? Er is overigens nog een tweede vermoeden dat ik met u wil delen. Ook dit tweede album van The Deaf gaat over het hoofd gezien worden. De prachtige sixtiespop valt tussen de oude wal en het jonge schip. Het ene heeft meer dan genoeg aan kabbelen en het andere wil de boeggolven op zien spatten in neonkleuren. Spike is bovenmatig in vorm, hij zingt dat het een lieve lust is: snerend, bezeten en bevlogen. De liedjes stuiteren. Al leggen ze zich ook een enkele keer neer aan uw voeten (Lonely Knife). Wacht niet op de toekomst! (Speed Beat)

Wim Boluijt Auteur