The Bloodhounds, Let Loose!

The Bloodhounds, Let Loose!De vier jonge honden op de cover zien er gelukkig niet ál te bloeddorstig uit, dus ik durf de disc wel te pakken… Er is nauwelijks iets bekend over Aaron ‘Little Rock’ Piedraita, Branden Santos, Johnny Santana en Mark Schafler – muzikanten van Mexicaanse afkomst, die in East Los Angeles op straat speelden. Ze werden ontdekt door producer Arthur Alexander (The Poppees, Sorrows) en onder zijn hoede namen zij dit debuut op.

Als ervaren straatmuzikanten weten zij gelijk met de eerste tonen van “Indian Highway” onze aandacht te trekken en vast te houden! Dit is goudeerlijke zestiger jaren rock&roll met een rauw randje, veel tijdloze blues invloeden en wat Mexicaanse zonnestralen. Overtuigend – alsof het zonder veel technische hulpmiddelen live in een garage, kelder of bij een straatfestival opgenomen is. Swingend, galmend, bedrieglijk rammelend, pretentieloos enthousiasme!
Aaron roept meer dan hij zingt, effectief bij het hoge tempo wat vrijwel constant aangehouden wordt. Branden strooit rijkelijk met fuzz en andere effecten bij zijn uitzonderlijk gedreven gitaarspel. Toetsenist Alex ‘JM’ Galvan, bassist Levi Alvarez en producer Arthur Alexander in de rol van multi-instrumentalist worden als The Dachshunds geïntroduceerd. Dit doet mij denken aan vroeg werk van Los Lonely Boys en Los Lobos, maar natuurlijk ook aan oude platen van de Rolling Stones, The Pretty Things, The Yardbirds; hier in Nederland hadden we destijds Q65 en The Outsiders.

Er worden twee covers gespeeld: “Crackin’ Up” (Bo Diddley, 1959) dat een aanstekelijk ska / pubrock jasje krijgt en “Security” (Otis Redding, 1965) met toetsen en scheurende mondharmonica solo. In “Hey Lonnie” wordt een ouderwetse saloon piano bespeeld bij een megaphone effect op de stem. “The Wolf” zit vol verwijzingen naar blues klassiekers. Voor “Dusty Bibles & Silver Spoons” en “Olderbudwiser” is teruggegrepen naar de jug band aanpak. Akoestische gitaren, de ‘washtub’ bas, banjo, zelfs een washboard en kazoo worden erbij gehaald! De Nitty Gritty Dirt Band is ooit zo begonnen… Ik krijg veel energie van al het speelplezier in deze opgewekte ‘feel good’ muziek! Mijn favoriete nummer is “Try A Little Reefer”, dat enkele goede herinneringen oproept aan “Memphis Tennessee” in de uitvoering van Johnny Rivers.

Bij het debuut krijgt een onbekende band maar één kans om overtuigend die blanco disc op te vullen. Dit is een in alle opzichten compleet, met veel inzet gemaakt album, dat klinkt als een zestiger jaren klassieker – die per ongeluk op een studioplank achtergelaten werd. Verrassend! (Alive Records)

Johanna Bodde Auteur